Kirkjuritið

						Kirkjuritið.       Kirkjan mín, Drottinn minn!             .      17

Hyernig var svo ástandið, þegar hingað kom?

Þá var ein hin agalausasta öld, sem yfir Island hefir

gengið, óspektir, rán og gripdeildir, jafnvel.af hendi

þeirra, sem laganna áttu að gæta. Kirkjur voru rænd-

ar og saurgaðar eða brenndar til kaldra kola. Heil

byggðarlög eydd af erlendum óaldarflokkum, bardagar

°g manndráp tíð, og almenningur sokkinn svo í eymd

°g fátækt, að menn seldu jafnvel útlendingum börn sín

1 þrældóm, svo sem ráða má af Löngu-réttarbót. Hafi

þvi Gottskálk biskup komið hingað, með þeirri ósk heit-

astri, að þjóna sem bezt heilagri kirkju, þá má vænta

þess, að lítt hafi honum hugnað sá guðsakur, sem hann

var kominh til að rækta. Ekki hafi hann, fremur en

margur, séð stóran ávöxt boðunar sinnar þau 15 ár,

sem hann sat hér á stóli, og mjög hafi lionum þótt hug-

Ur mánna horfinn að veraldlegum efnum.

Hin innsta hugsun hans, sem brýzt fram á dauðastund-

inni, er því ef til vill örvæntingarfullt hróp vonbrigð-

anna yfir því, hversu litlu hann fékk til vegar snúið

rneð starfi sínu, Hkt og kemur fram í erfiljóði séra

Matthíasar eftir einn starfsbróður sinn í Eyjafirði, eða

öllu heldur tvo, er lionum urðu samferða norður þang-

að, til af)

„prédika alveldi andans

og elskunnar guðdóm".

En hann segir:

Fylltum vér helminginn héraðs

með heilögu Ijósi,

græddum  hér guðsrikis  akur,

svo gerla sjást merki?

Einn eftir hrumur ég hjari

en horfnir þið báðir:

Hvað er það gagn, sem við gerðum?

Guð veit það, Jakob".

Þannig hefir, án efa, mörgum Guðs kennimanni ver-

ið innanbrjósts, sem meiri ástæðu hefir haft til þess