18 Benjamín Kristjánsson: Jan.-Febr. en sálmaskáldið séra Matthias. Og kemur mér þá einn- ig i hug Jón biskup Arason, þegar hann var „dæmdur af danskri slekt" og horfði fram á hrun allra sinna vona, er hann stóð við vinduásinn í Skálholti, þar sem hann átti að láta líf sitt. Trú hans hafði einnig verið sterk og innileg, eins og sjá má af kvæði hans i Dávíðs- dikti: „Breiði út mínar bænir með betran góðra verka og hreina hugarins lund. Veit mér vizkur vænar að vernda trúna sterka stöðuga hverja stund. Þungar syndir mér í móti standa, því er ég jafnan staddur í stórum vanda, biðr eg herrann himins og allra landa að hörmung þessi megi ei sálu granda. Þannig hafði hann ort í upphafi biskupsdóms síns, þegar hann, með sinni djörfu og glöðu og áköfu lund, tókst biskupsembættið á herðar i blóma aldurs sins. Bjartsýnn hafði hann löngum verið, þó að oft væri við þungan andróður að etja. Hugrekki hans óx við hverja raun, margt snerist honum til hamingju. En á þessum hinnzta áfangastað jarðlífsins, þar sem hann stóð með sonum sínum tveimur, andspænis dauð- anum, hver mundi þá hafa verið megin áhyggja hans önnur en kirkjan hans, sem hann óttaðist, að þaðan í frá mundi verða þerna konungsvaldsins, svipt auði og áhrifum, rúin fegurð og tign og ennþá minna metin en áður, þegar ótýndir þjónar kúgunarvaldsins stóðu yfir höfuðsvörðum hennar. II. Þannig hefir þetta hróp: „Kirkjan mín, Drottinn minn!" bergmálað i hugum margra þeirra, sem varð-
Beinir tenglar