Kirkjuritið

						20                       Benjamín  Kristjánsson:            Jan.-Febr.

þeim í hlut. Og loks er hinu valdagráðuga mannkyni

fenginn í hendur sá blossandi reiðisproti, sem afmáð

getur heilar borgir í einu vetfangi, drepið milljónir

manna á andartaki og lagt heil lönd í auðn, svo að þar

spretti ekki gras úr jörðu um ókomnar aldir.

Hvað megnar kirkja Krists í slíkri veröld? Hrynur

hún ekki eins og spilaborg, hverfur eins og draumur í

hamförum þeirra náttúrukrafta, sem mennirnir hafa

lært að nota til að afmá hver annan með'? Mun skap-

arinn ekki láta mennina farast í syndum sínum, fleygja

þeim í glatkistuna sem ónýtum efniviði, líkt og gert

hefir verið við ýms fornaldarskrímsl, sem átu hvert

annað upp til agna, fyrir órófi alda?

Þannig læðast spurningarnar að oss, er vér horfum

óhuldum augum á rás atburðanna, og sjáum að veröld-

in, sem fellur í erfðahlut ofbeldisins, verður annaðhvort

sviðin eyðimörk, eða fullkomin glötun  alls lífs.

III.

Að Vonum hafa margir trúmenn verið bölsýnir frá

upphafi vega, þegar um er að ræða hjálpræði mann-

kynsins. Jafnvel Kristur sagði, að glötunarvegurinn væri

breiður og margir þeir, sem færu hann. En þröngt væri

hliðið og mjór vegurinn, sem til lífsins lægi. Meðan

þroski sálnanna er litill, verður þeim villigjanit í frum-

skógum sjálfselsku sinnar, og erfðasynd þeirra hvata,

sem moldinni heyra til, verður þeim fjötur um fót.

Hvernig má sönglist hinna himnesku veralda ná hlust-

um þeirra, sem aldrei þráðu himneska veröld, aldrei

þekktu hana, né væntu hennar? Það er langrar stundar

verk fyrir skaparann að blása lifandi anda í nasir manns-

ins og gera hann að vitsmuna veru og setja á hann guð-

dómlegt svipmót. Til þess þarf maðurinn að ganga

gegnum margar þrengingar, læra af höppum sínum og

glöppum, sigrum og ósigrum og vitkast af lífsbaráttunni.

En jafnvel þetta er ekki nóg. Spámenn og spekinga