Kirkjuritið

						22                       Benjamín  Kristjánsson:            Jan.-Febr.

sé fallinn engill með tiltölulega litla hjálpræðismögu-

leika, heldur hinu, að hann sé andi, sem sé að fæðast

úr álögum dýraríkisins; skaparinn sé með hann í deigl-

unni og hafi ennþá hvergi fullmótað hann til sinnar

myndar. Og með þróunarsögu lífsins á jörðinni í hak-

sýn, má gera ráð fyrir, að sú sköpun geti tekið áramillj-

ónir, fremur en áraþúsundir, svo að engum þarf að

verða hverft við, þó að hægt miði á stuttu árabili. Hiti

er þó ekki óhugsandi, að þróunin kunni að geta tekið

stórt og óvænt stökk fram á við, er hún hefir náð viss-

um áfanga, og takmarkihu geti þannig orðið náð fyrr

en ráða mætti af fortíðinni.

Þegar þess er gætt, að mannkynið hefir ekki lifað

meir en fimmtugasta hluta ævi sinnar nokkru siðmenn-

ingarlífi, þá er naumast annars að vænta en að villi-

mennskan skjóti víða upp kollinum, líkt og búast mætti

við af fimmtugum villimanni, sem tekinn væri úr frum-

skógunum, og aðeins fyrir ári siðan væri farinn að

reyna að lifa siðuðu lifi. Hætt er þá við, að hið frum-

stæða eðli brjóti öðru hvoru af sér allar hömlur. og

gjósi upp eins og hraunleðja úr eldgíg.

Miklu meiri undrun má hitt vekja, hversu framför

siðmenningarinnar, vitsins og mannúðarinnar hefir þó

verið stórkostleg, þrátt fyrir allt, þetta stutta timabil,

og hversu geysilegu valdi maðurinn hefir á örskömm-

um tíma náð yfir náttúruöflunum, Það má hiklaust

segja, að framförin hafi orðið mikil í siðmenningu,

jafnvel þó benda megi á þær ægilegu staðreyndir, sem

drepið hefir verið á hér á undan, og jafnvel þó að það

sé á engan hátt óhugsandi, að mannkynið kunni að

geta tortímt sjáfu sér í næstu alheimsstyrjöld, sem háð

væri með meiri gereyðingarvopnum en nokkru sinni

áður hafa verið tekin i notkun i sögu mannkynsins.

Því að gæta verður þess, að mannvonzkan hefir ekki

farið að sama skapi vaxandi og máttur þekkingarinn-

ar   til   eyðileggingarstarfsins.   Þó   að   styrjaldarvopnin