Kirkjuritið

						Kirkjuritið.      Kirkjan mín, Drottinn minn!                   23

verði stöðugt stórvirkari og leiði af sér vaxandi hörm-

ungar og þjáningu, þá þýðir það ekki, að glæpahneigð-

irnar, sem brjótast út í stríðum, séu meiri nú en áður.

Þaer hafa alltaf verið miklar, og sennilega þvi meiri

sem lengra er horfið aftur í gráa forneskju. Það er að-

eins máttugleikinn til að fremja glæpinn, sem hefir

niargfaldast eins mörg þúsund sinnum og maður með

vélbyssu eða tundursprengju er hættulegri en frum-

niaðurinn með kylfu sína eða slöngu.

En hið sama vil og lagt hefir verið í þessa ægilegu

tækni hefir einnig verið lagt, af milljónum manna, í

margvíslega annarskonar tækni, sem miðað hefir að

hinu gagnstæða: að-auka vellíðan og velfarnað mann-

kynsins, létta erfiðinu af herðum þess, auka fegurð og

Jifsþægindi, leita að réttlæti og sannleika. Þessu megum

vér ekki gleyma, því að við þetta er von mannkynsins

nimdin! Og ef litið er á lífssóguna á jörðinni í stóru

yfirliti, þá held eg, að enginn vafi sé á þuí, að mann-

kynið sé stcrum betra nú en það var fyrir svo sem hálfri

ttiilljón dra. Það eru fleiri menn nú, sem kalla mætti, að

skapaðir séu í Guðs mynd. Þrátt fyrir allt er skilningur-

mn mjög mikið meiri, fegurðartilfinningin og mannúðin

nieiri. Harla lítið af þessu hefir verið til hjá frummann-

Hlttöi. Og þó að allt of mikið af villimannlegri grimmd

sJoði ennþá undir næfurþunnu yfirborði siðmenningar-

mnar og brjótist þaðan út öðru hvoru, eins og falinn

eldur, þá hafa þó verið gerðar heiðarlegar tilraunir til

aö beizla hana og temja með trú og siðaboðum, lögum

°g reglum.

V.

Hvað megnar kirkja Krists í slíkri veröld? spurðum

vér áðan. Margir eru hneigðir til að líta svo á, að það

se harla lítið og fari minnkandi. En tvö þúsund ár eru

"eldur ekki langur tími í sögu mannkynsins. Allt um

Það hefir ýmislegt á unnizt um síðastliðið tvö þúsund