Kirkjuritið

						26                       Benjamín  Kristjánsson:            Jan.-Febr.

tíma hver öðrum og afmá allt líf af jörðinni, og þannig

slá striki yfir þá tilraun til menningarlífs, sem hér hefir

verið harizt við að stofna til um nokkrar þúsundir ára,

þá verðum vér að skilja þetta tvennt, hversu skapavinn

er óendanlega þolinmóður, og hversu furðulegt það

stökk er, sem mannkynið hefir tekið áleiðis í þekkingu

og margvíslegri siðmenningu á aðeins tvö þúsnnd ár-

um, sem ekki eru nema lítið hrot af ævi mannkynsins.

Nú er að vísu svo komið, að þróun vitsins, þekking-

arinnar og tækninnar virðist vera komin á ískyggilega

iiátt stig,. borið saman við siðaþroska mannkynsins, og

þegar svo er komið, er alltaf hætta á ferðum. Til er

þjóðsagá um kynjalandið Atlantis, og hversu íhúar

þess sökktu þvi undir sér fyrir ofurkunnáttu í svarta-

galdri. Þar, sem of mikið bil verður milli hins vitræna

og siðræna þroska, verður sérhver þekking að svarta-

galdri, og nú er hin vísindalega þekking jarðarbúa ein-

mitt komin á það stig, að uggvænlega þykir hilla undir

þann möguleik, að vort Atlantis kunni að sökkva í bók-

staflegum skilningi niður í djúp óskapnaðarins á ný, ef

ekki verður snúið við fyrir fullt og allt af þeim heljar-

slóðum fjandskapar og stríðsbrjálæðis, sem mannkynið

hefir nú um hríð gengið.

Ef vér reiknum ekki með guðlegri miskunn og æðri

stjórn en mannlegri, bak við rás viðbui'ðanna, þá væri

óhætt að segja, að ástæðan væri harla lítil til bjartsýni.

Stökkið, sem mannkynið þyrfti að taka áfram í siðgæði,

sýnist vera svo stórt, að næsta lítlar vonir gætu virzt til

þess, að það gæti tekizt, er litið er til þróunar siðustu

hálfrar milljónar ára.

Það er aðeins eitt, sem getur gefið oss trúna á það,

að þessi undraverða tilraun til lífs á jörðinni endi ekki

með allsherjar sprengingu og glötun, og það er það, að

bak við hana stendur hinn lifandi Drottinn, bak við

sköpunarverkið stendur hann, sem veit, hvað hann er að

gera, og er líklegur til að halda þvi jafnvægi, sem nauð-