28 B. K. Kirkjan mín, Drottinn minn. Jan.-Febr. blikum borið bæst merki þróunarinnar, bent fram á veginn, boðað bjálpræðisvilja Guðs. Þó að oft hafi verið við ramman reiþ að draga og svo sé enn, og þó að margur þjónn hennar hafi hnigið til jarðar undir merkinu með örvæntingárfullt andvarp á vörum, þá er líka ástæða til að minnast þess, að bak við kirkjuna stendur Drottinn Hfsins, og hann getur kennt oss að smíða plógjárn úr sverðum og sniðla úr spjótum. Krafturinn, sem nú er notaður í ægilegustu glötunarvélar, kann innan skamms að verða notaður mannkyninu til óendanlegrar blessunar. Þess mætti því vænta, að uppbyggingarstarfið eftir þessa styrjöld mætti ganga stórum greiðlegar en eftir nokkra aðra og að hin ytri farsæld gæti orðið víðtækari og almennari í framtíðinni en nokkru sinni áður. Aðalatriðið verður þó alltaf hitt: Hefur heimsmenn- ingin loksins lært það, sem Kristur og kirkja hans hafa alla stund reynt að boða? Hafa mennirnir lært af því að fara gegnum dauðans skuggadal, að Kristur er ljós lífsins, hann er vegurinn, sannleikurinn og lífið. Ef oss er orðið þetta ljósara en áður, þá hefir kirkj- an megnað mikils — og þá mun hún megna ennþá meir í framtíðinni! Þá getur þetta hróp: „Kirkjan mín, Drottinn minn!" orðið að lofsöng á vörum vorum. Benjamín Kristjánsson.
Beinir tenglar