Kirkjuritið. 31 I Drottins nafni áfram enn og óttalausir verum, með nýju ári nýir menn í nálægð Guðs vér erum við yzta haf, við heljarþröm er Herrans miskunn jöfn og söm! Svo gekkst þú einn á Guðs þíns fund, en græðisöldur sungu þinn dánaróð um drang og sund með dauðagrimmri tungu. Þá héfst þér önnur hátíð ný í himni Drottins bak við ský. Ef aldrei þrýtur afl né hug á ófæruna að sækja, oft hrapa þeir um hengiflug, sem Herrans köllun rækja, og liggja þar með lamin bein og lemstrað hold við fjörustein.- En hann, sem öll vor telur tár við tregans djúpið svarta, mun græða öll þau svöðusár við sinnar náðar hjarta og leggja sína líknarhönd á lamið hold og þjáða önd. Þó blási kalt um lönd og lýð, þín líkn er ávallt nærri, sem huggar oss á hverri tíð með huggun ennþá stærri: Hún líður brátt hin langa nótt, þá ljómar önnur dagsbrún skjótt. Skólabróðir.
Beinir tenglar