Kirkjuritið

						34                      .     Helgi Konráðsson:                 Jan-Febr.

sem er gift Ólafi Kristjánssyni afgreiðslumanni í Reykja-

vík.

Árið, sem frú Anna dvaldist ekkja að Mælifelli, kynnt-

ist ég henni mest og kom þá oft á heimili hennar. Verða

þær komur mér mjög minnisstæðar. Þar var á heimil-

inu tengdamóðir hennar, frú Björg Einarsdóttir frá

Undirfelli, háöldruð. Hygg ég, að naumast sé unnt að

hugsa sér ástúðlegri vináttu milli móður og dóttur en

var á milli þeirra tengdamæðgnanna. Þar var einnig

fóstursonur þeirra hjóna, Kristmúndur Bjarnason stúd-

ent, og yngri dóttir þeirra. Eldri dóttirin var farin að

heiman og eins fósturdóttir þeirra, Guðríður Helga Hjálm-

arsdóttir, þá búsett þar í sveitinni. Er mér minnisstætt,

hve hlý voru þau bönd, sem tengdu Mælifellsheimilið

saman, og hve mikillar virðingar og ástúðar húsmóð-

irin naut. En þó vakti annað enn meira athygli mína,

það var samband nágrannaheimilanna við prestssetrið.

Hver maður í sóknum Mælifellsprestakalls og reyndar

víðar um Skagafjörð taldi sér skylt og sjálfsagt að gera

frú Önnu á Mælifelli hvern þann greiða, sem á hans

valdi væri. Svo hafði hún unnið hjörtu allra þeirra, sem

kynnzt höfðu henni á þeim tuttugu og tveim árum, sem

hún var húsmóðir á Mælifelli. Margir höfðu komið

komið þangað á þeim árum, margir ferðamenn gist þar,

börnin úr sóknunmn höfðu dvalizt þar á vorin við

fermingarundirbúning, unglingar verið þar til náms á

vetrum og allmargt ungra pilta og stúlkna hafði komið

þangað á unglings aldri og átt þar heima til fullorðins ára.

Sjálf hafði frú Anna aldrei talið eftir sér að heimsækja

sóknarbörnin í gleði þeirra og sorgum. Þegar nágrann-

ana þjáðu harmar ástvinamissis, gerði hún sitt heim-

ili að þeirra heimili, hafði sjálf með höndum undirbún-

ing jarðarfararinnar og breiddi móðurlega hlýju og al-

úð yfir viðkvæm sorgarsárin.

Ég hygg, að ekki sé ofmælt, þó að sagt sé, að fjöldi

þeirra vina, sem hún hafði þannig eignazt, hafi borið