Kirkjuritið

						40                                 Eitt veit ég.                      Jan.-Febr.

ustu  bænheyrslu  og  trúnarreynslustundir  sínar   sem   fullkomið

einkamál sitt við Guð."--------

Á þessa leið mælti merkur maður við mig nýlega. — Vera má

raunar, a.ð hann hafi ekki sagt: „sem var á hækjunum", en mig

minnir það, af því að Gísli frá Hjalla hefir verið kallaður á Elli-

heimilinu: „Gísli á hækjunum", til að aðgreina hann frá öðrum

Gíslum á heimilinu.

Ég skildi vel fyrrgreind Ummæli. Satt bezt að segja, hefir mér

þótt nóg um blaðaskrifin um breytinguna, sem orðin er á heilsu-

fari Gísla frá Hjalla. Eg hefi ekki búizt við, að þau mundu snúa

mörgum til lifandi trúar. En hitt hefi ég óttazt, að þau yrðu

Gísla sjálfum til ógæfu. Það er oftast erfitt að gæta sannrar auð-

mýktar, þegar álþjóðareftirtekt beinist snögglega að manni, sem

fáir tóku eftir áður. Og þegar gestir koma í hundraðatali á fám

vikum og spyrja manninn, „sem nýlega var heill orðinn", sömu

spurninganna, þá gengur það kraftaverki næst í mínum augum,

ef hann þolir alla þá áreynzlu. — „Gestirnir síðan 7. október eru

orðnir yfir 700, og börn þó ótalin", segir Gísli.

Mér virðist Gísli hafa þolað allan gestaganginn furðanlega vel,

og veit, að hann biður um, að auðmýkt sín hverfi ekki. Þess

vegna hefi ég ekki skorazt undan að skrifa um hann nokkur

orð í Kirkjuritið.

Almennu blöðin hafa lýst svo rækilega þessu „undri á Elli-

keimilinu" í Reykjavik, að ég tel óþarft að fara að endurtaka

þær lýsingar hér. Ég hefi ekki orðið var við neinar missagnir í

beim. En vitanlega get ég ekki borið um þau atriði, sem Gísli

veit einn um, eins og t. d. um sýnir hans. — Hinsvegar get ég

borið um það, sem hér segir: .

Hann hefir nú fullan mátt í höndunum og gengur staflaus um

heimilið, er samt dálítið haltur, enda er annar fótur hans styttri

en hinn eftir margar læknisaðgerðir. Hann fer hjálparlaust í

bað, en áður þurftu 2 eða 3 stúlkur að hjálpa honum í baðkerið

og upp úr. því aftur. Fótasárið er horfið. Það var hann með

er hann kom á Elliheimilið fyrir 13 árum. — Oft hafðist það svo

illa við, að kvartað var um ódaun af því. — Sjón hans er miklu

betri en áður. Nú les hann gleraugnalaust, en hafði áður gengið

lengi með gleraugu. — Og það sem bezt er: Hann er breyttur

maður í viðmóti og allri umgengni.

„Þessi bati hans hefir auðvitað verið að smákoma", býst ég við

að sumir segi.

Um það þrátta ég ekki. En hitt veit ég, að heimilisfólkinu var

alveg ókunnugt um nokkrar „hægfara framfarir", — að síðast-

nefnda atriðinu fráteknu.