Kirkjuritið. Frú Elísabet Jónsdóttir. 45 Svo dunaði kall þitt; — þig kvaddi víður sær og Kambar og Heigi og Ingólfs vona-bær. — Og brim svall í hjarta, og brann þín heita ást. er bjartítran Hlíðung úr norðurvegi sást. Þið undruðust, kynntust og unnust heitum þrám með elding í hjörtum og morgunheiðum brám. Þið hétust og bundust og hurfuð köllun að frá heilagri kirkju og fornum sögustað. Að staðföstum miðum þið-stefnduð heitum þrám; þú studdir og efldir við lífsins reynslu-nám hinn ráðsvinna bú-klerk, er réði öllu í hóf og ríklyndur og fastúðgur gæfu-lín þitt óf. I Aðaldal norður grær minning mæt og kær, um mildhuga prestshjón rís þakkarlogi skær, er brennir ei, en hitar og lýsir víðilim, Par Laxá snýr að hafi með söngva-prúðum ym. Hver rótgróður hugur — hann man þinn stillta streng, þinn staðfasta, raunvísa kirkju-þegn og dreng, er verndir þú í ranni og vildir alla sæmd, — sú verðung er nú ráðin og guðlega dæmd. Eg sé — í efsta himni, hvar Elízabet frú að eilífðar samspili skipar gullin-brú °g hrærir streng til dýrðar und hæstu stjarna sveim ~~ með Helga prúða komin til föðurlandsins heim. Konráð Vilhjálmsson.
Beinir tenglar