Kirkjuritið

						Kirkjuritið.

Jesús grœtur.

Jesús grætur heimur hlær,

hismið auma síkátt lifir!

Syndaþrællinn séð ei fær

sverð, er höfði vofir yfir!"

Nú grætur allt hið kærleiksríka, göfga og góða, rétt-

^áta, hreina og saklausa -- grætur yfir og út af villu- og

vonzkuæði „höfðingja þessa heims", forustumanna, leið-

toga og drottnara þessa auma mannheims; og yfir og út

af blindni og ómennsku fylgismanna þeirra, sem nú

öieir og ver en nokkru sinni fyrr baka langflestum, ef

ekki öllum löndum og lýðum þessarar jarðar vorrar, og

oteljandi einstaklingum þeirra — og sjálfum sér og sín-

Urn um leið — óumræðilega og hryllilega hlóðug og svíð-

andi sár, bæði á líkama og sál, logandi kvalir, brennandi

tar, nistandi neyð, og gjörspillandi, andlega og líkamlega

drepandi átírif og afleiðingar. ög allt þetta kemur víð-

ast hvar fyrr eða síðar, meira eða minna niður, nokkuð

jafnt, beint eða óbeint, á saklausum og sekum, réttlát-

um sem ranglátum, góðum og vondum -- og það er þó

§rátlegast!

það er því fjarri þvi, að Jesús sé sá eini nú, sem „græt-

Ur"> og ag það sé allur heimurinn, sem „hlær". Þvi að

UPP af sárum, blóði og tárum stíga nú grátþrungin ský

frá flestum löndum og lýðum þessarar jarðar, og grúfa

biksvört yfir þeim, og byrgja fyrir alla birtu og hlýju.

Sumir, og þeir eru margir, gráta haturs, heiftar og

hefndarþorsta tárum, svo sem höfundar og stjórnendur

^yrjaldarinnar, ef eða þegar þeir verða 'undir og tapa

1 bildarleiknum; en hinir, og þeir eru margfallt fleiri,

sem hafðir eru, nauðugir viljugir fyrir bræðramorðingja