Kirkjuritið

						Jan.-Febr.

Grundvöllur friðar er kærleikurinn.

Er nú fullkominn friður fenginn? Getum við í alvöru

talað um frið í Evrópu? Hefir kærleikurinn fest rætur

í Evrópu? Fyr getum við ekki fagnað fullkomnum friði

en mennirnir elska hver annan. En friður sá, sem okk-

ur hefir verið boðaður, er ennþá vopnaður friður.

Sumstaðar er hann samningsbundinn. Enn er hnefa-

rétturinn víða talinn réttlátari en elskan til náungans,

herstyrkurinn öflugri kærleikanum. Samt hljótum við

að fagna því, sem áunnizt hefir, en við getum ekki fagn-

að fullkomnum friði — slíkt væri hræsni. En sá friður,

sem fenginn er, getur fært okkur skrefi nær hinum sanna

friði. — Fögnuður sá, sem varð svo sameiginlegur fjölda

þjóða, hefir bent okkur á það, að í raun og veru erum

við systkin, börn hins sama föður. Við eigum öll sömu,

djúpu þrána — þrá eftir friði og frelsi. Við erum öll

á sömu ferðinni, börn, sem eiga að leiða hvert annað.

Um miðja siðustu öld var skozkur kristniboði á ferð

upp með Gangesfljóti. Þar kom Jiann í borg eina, þar

sem var eitt hið veglegasta musteri Múhameðstrúar-

manna. Inni í því var fagurt hlið, þar sem rituð voru á

arabisk ummæli, sem eignuð voru Jesú. Letrið var þetta,

þýtt á tungu okkar:

Jesús —og friður sé með honum — sagði: „Veröldin

er ekki nema brú; þér eigið að fara um brúna, en eigi

reisa bústað yðar á henni". — Heimurinn er brú. Líf

okkar er ferð yfir þá brú. Og það er einmitt mikilvægt

fyrir þá sök. Hvert augnablik á að nota vel, meðan ver-

ið er á ferðinni. Hver stund er dýrmæt, þvi að það, sem

ávinnst á ferðinni, á að flytja inn í eilífðina, sem er

lokamarkið við brúarendann. En sá ávinningur er ekki

fólginn í því, sem jarðneskt er, heldur í þeim þroska,

sem sálin tekur á ferðalaginu. Við þörfnumst leiðsagn-