Kirkjuritið

						Kirkjuritið.       Grundvöllur friðar er kærleikurinn.       57

ar á ferð okkar. Þar er bezta leiðsögnin kenning Krists,

kærleikur, samúð og hjálpfýsi. Jesús Kristur var boð-

beri kærleikans — og kærleikurinn er sterkasta aflið

a jörð. Það éru ekki glæstu hallirnar, tígulegu skipin,

fínu fötin, glitrandi perlur vínsins, hergögnin og ann-

að því um líkt, sem varir, heldur „trú, von og kærleik-

Ur> þetta þrennt, en þeirra er kærleikurinn mestur".

Þegar við minnumst fengins friðar, hljótum við að

niinnast þess, að hann kostaði þúsundir mannslifa.

Þessi friður krafðist stórra fórna. Jafnvel fámenna

þjoðin okkar varð fyrir djúpum sárúm. Hinir föllnu

ei'u farnir yfir brúna. Lík þeirra ættu að vera þjóðun-

nni leiðarmerki á vegferð þeirra - - leiðarmerki, sem

vara við skelfingum styrjalda. Þeirra hlýtur að verða

'ninnzt með þökk. Þeir hafa bent okkur á það, að ó-

flekkaður friður fæst ekki með vopnum. Sannur friður

næst því aðeins, að hann sé grundvallaður á kærleika.

En gagnvart stofnun slíks friðar erum við enn næsta

''áðvilltir. Við horfum þá mest til þeirra tækja, sem

mannsandinn hefir framleitt. Við lítum aðallega á það,

sem næst okkur er. Við verðum að horfa hærra, horfa

'n þess, sem Kristur bendir okkur á.

þegar við minnumst friðarins í Evrópu, skulum við

lhuga aðstöðu okkar. Við erum nú stödd á brúnni. Við

vitum ekkert okkar, hve langt hvert okkar hefrr farið

af þeirri leið. Ef til vill eru aðeins fá skref eftir fyrir

eitthvert okkar — ef til vill eitt skref fyrir mig eða þig.

~~ Maður nokkur segir frá því, að hann hafi verið á

gangi a fjölfarinni götu á gamlárskvöld. Hann segir

svo fra: jgg lejfjdi litlu telpuna mína mér við hönd,

en hún freistaðist til þess að sleppa hendi minni við og

vi°\ því að margt var að sjá í búðargluggunum. ÁSSur

en mig varði, heyrði ég rekið upp hljóð. Það hafði ein-

hver ekið á barn skammt frá mér. „Guð hjálpi mér!"

hrópaði ég, „þetta er barnið mitt". Ég snaraðist til

nennar og tók hana upp. Hún var lítið meidd, og náði