Kirkjuritið

						58               J. Kr. I.: Grundv. Friðar er kærl.     Jan.-Febr.

sér fljótt eftir hræðslukastið. Ég leiddi hana nú eins

og áður. En nú sleppti hún ekki hendi minni. Oft eftir

þetta fórum við út, og hún bað þá: „Leiddu mig pabbi.

Þú mátt ekki sleppa mér". Eitt það síðasta, sem ég

heyrði hana segja var þetta: „Pabbi, leiddu mig. Slepptil

mér ekki." Já, hún er dáin, en þessum orðum hennar

gleymi ég aldrei. Líf mitt hefir oft fært mér hættur og

órósemi, en af ástvininum mínum litla hefi ég lært, að

ómögulegt er að komast einn síns liðs þetta líf á enda,

ég þurfti æðri og máttugri hönd til að leiða mig, föður-

hönd Guðs. í erfiðleikum lífs míns hefi ég beðið með

barnslegu trausti: Faðir, haltu í hönd mér! Faðir,

slepptu mér ekki."

Það er einmitt þetta, sem við mennirnir þörfnumst

til þess að finna friðinn, bæði hið innra og ytra. Við

þurfum að geta leitað til hans:

sem bylgjur getur bundið

og bugað stormaher.

Því að:

Hann fótstig getur fundið,

sem fær sé handa þér.

Við» innsiglum ekki friðinn með fallbyssum og víg-

vélum — heldur með kærleika til Guðs og manna. —

Það er sannur friður.

Við þökkum föðurnum fyrir þann frið, sem fenginn

"er, og biðjum hann að blessa hann, svo að hann verði

sannur friður, grundvallaður á kærleika.

Jón Kr. ísfeld.