Kirkjuritið

						Kirkjuritið.

„Frelsari er oss fæddur".

Texti: Lúk. 2, 1—U.

Heilög nótt, heilög jólanótl. Klukkur hringja til tíða.

Hinar voldugu miklu og hljómfögru klukkur liringja

og kalla unga og gamla, ríka og fátæka til líða, til

Drottins húss, til lofgjörðar og þakkargjörðar. Og hin

litla hljómveika klukka hringir einnig, kallar og hiður,

hýður og boðar til ljóssins hátíðar, fæðingarhátíðar

jötuharnsins litla, frelsara vors og drottins Jesú Krists.

— Og kirkjuklukkan, hvort sem hún er stór eða smá,

hljómmikil eða hljómveik, kallar á þig, einmitt þig —

til að fagna fæðingu drottins þíns og frelsara. Til þín

er hann kominn, fyrir þig fæddist hann, svo að þú þyrft-

ir eigi lengur einn að ganga á vegum myrkurs og rang-

lætis, heldur gætir gengið á vegum ljóssins og réttlæt-

isins. Tii þín var hann sendur, þér var hann gefinn,

sem bróðir, frelsari, droltinn, — til þess að þú gætir

glaðzt mikilli gleði, miklum fögnuði: fögnuði og gleði

Guðs barna. 1 lágum kofa, í lélegu hreysi fæddist liann

til þess, að eigi aðskildi ykkur auður og völd, skraut eða

prjál. Lítið barn í lélegu hreysi var þér gefið til veg-

semdar og upphefðar, til dýrðar og fagnaðar. Já, fagna

þú bróðir, já, fagna þú systir, já, fögnum öll bæði ung

og gömul, því að frelsari heimsins, — frelsari minn og