Kirkjuritið

						302                        Stefán Snævarr:                       Nóv.-Des.

Jafnvel þó að lijarta vort sé syndum spillt og syndum

flekkað, þá biður hann oss um það. Vér sjáum það

svo vel — einmitt af jólaguðspjallinu — að hinn sak-

lausi lýtur að litlu, jafnvel enn minna en vér getum

gert oss ánægð með. Enginn yðar myndi gera sig ánægð-

an með fjárhúsjötu handa barni sinu, en það var hon-

um nóg. Og fjárhúsjötuna gjörði hann dýrðlega. Og

heldurðu þá ekki, vinur, að hjarta þitt sé meira virði

en fjárhúsjata? Heldur þú, að hann geti ekki gert hjarta

þitt, jafnvel þó það sé syndugt og spillt, hreint og dýrð-

legt? Mundu, að til þess kom hann i heim þenna, —

mundu, að til þess var hann gefinn og sendur oss öllum,

að hann leitaði að hinu týnda og frelsaði það. Og ein-

mitt vegna þess geta allir glaðzt og fagnað á heilagri

jólanótt, að sjálfur sonurinn var sendur af hæðum til

þess að leita að hinum týndu. Leita að þeim, sem höfðu

hrasað og fallið, þeim, sem höfðu syndgað og brotið af

sér — og frelsa þá. Mundu boðskap englanna: „Yður er

frelsari fæddur, sem er Kristur Drottinn í borg Davíðs".

Mundu, vinur, að hinn saklausi lýtur að litlu.

Það var ekki rúm fyrir þau í gistihúsinu. í kvöld á

heilagri jólanótt leitar jólabarnið enn gistingar. Hann

slendur við dyr hjarta þins og knýr á. Hvert er svar

þitt? Er rúm fyrir hann þar eða ekki? Ætlarðu að út-

Iiýsa honum eða taka fagnandi móti honum? Ó, vinur,

ljúk upp! Ljúk upp dyrum hjarta þíns og bjóð þú inn

himnagestinum ljúfa og góða.

Klukkur hringja inn heilög jól, heilaga jólanótt.

Gléði, friður hamingja og yndi býr i hjörtum vorum.

Með innilegum fjálgleik heyrum vér boðskapinn um fæð-

ingu Jesú Krists. Með innilegri gleði heyrum vér guð-

spjallið dýrðlega. Og vér tökum undir með þjóðskáld-

inu og segjum: