Kirkjuritið

						308                    Ásmundur Guðmundsson:            Nóv.-Des.

þjóðfélágjnu, og reyna að efna það heit í anda Krists og

að dæmi hans. Þeir verða að leitast við, livað sem eigin

hagsmunum og öðrum áhugamálum liður, að stuðla að

þeim jöfnuði og réttlæti, sem kristilegt samlíf getur

hyggzt á hæði með einstaklingum og þjóðum, þeir mega

aldrei láta undan öflum ranglætisins né vonzkunnar,

livað sem það kostar. Þeir verða jafnvel, ef þörf gerist,

að leggja lífið í sölurnar. Engin fórn er of stór fyrir

konungsríki  Krists  á jörðu.

IV.

Guðsþjónustulífið og bænalífið þarf að eflast, sum-

slaðar jafnvel rísa v'ir rústum. Hvorttveggja er víða um

heim hörmulega dauft. Mikill meiri hluti fólks sækir

sjaldan eða aldrei kirkju, telur boðskap þann, sem þar

er fluttur, sér óviðkomandi og úreltan og hefir engan

skilning á gildi kristilegs samfélags og safnaðarlífs.

Sjónarmið kirkjunnar gleymist fólki fyrir sjónarmiði

efnisbyggju og sjúks aldarháttar, þvi finnst eðlilegt,

að kirkjulega lífið fjari út fyrir borgaralega lífinu.

Við þetta biða menn óbætanlegt tjón. Kirkjur kristn-

innar hafa á liðnum öldum verið voldugastar aflstöðvar

andlegs lífs á jörðinni og eiga að vera það enn og geta

orðið, guðsþjónusturnar dýrlegar stundir, helgaðar af

Ldminsins náð. Og blessunin yfir kirkjulegum athöfn-

um, skírn, fermingu, altarissakramenti, hjónavígslu og

kveðju til framliðinna hefir orðið undursamlegur kraft-

ur í lífi margra. Guðsþjónustur þurfa aftur að verða

sama næring trúarlífi kristinna manna sem þær voru í

fyrslu kristni. Um hnignUrt hænahalds er erfiðara að

dæma en hnignun guðsþjónustuhaldsins, því að ekki

verða taldar bænirnar, sem slíga upp frá hjörtum mann-

anna, og Guð einn veit, hve máttugar þær eru og heitar.

En; sú staðreynd talar þó skýrt sínu máli, að fjöldi

stálpaðra barna i kristnum löndum kann enga bæn,

ekki einu sinni „Faðir vor", og grátleg fáfræði breiðist