Kirkjuritið

						334                                                                                 Nóv.-Des.

hins himneska. Hér á þessum stað, var þjónusta þeirra þökkuð

og, ástvinum þeirra boðuð sú huggun, sem bezt hefir reynzt. Þess-

ir gömlu veggir hafa staðið vörð um gleði og sorg Reykvíkinga

í 150 ár.

En hér er ekki um það eitt að ræða, þótt mikið sé, að um

hálfrar annarrar aldar skeið hefir dómkirkjan verið nátengd

einkalífi borgaranna í þessum bæ, hún hefir einnig verið kirkja

þjóðarinnar. Innan þessara hundrað og fimmtíu ára gömlu veggja

hefir margi gerzt, sem náið er stærstu atburðunum í þjóðlífinu

á þessum tíma. Hingað hafa Alþingismenn komið frá því, er Aiþing

var endurreist fyrir rúmum hundrað árum. Héðan var blessun

lýst yfir höfuðáfangana í sjálfstæðisbaráttu þjóðarinnar. Hér var

sunginn í fyrsta sinn þjóðsöngurinn, Ó, Guð vors lands, þjóðhá-

hátíðarsumarið 1874, hingað sótti Jón Sigurðsson kirkju, og héð-

an voru bein hans borin upp í kirkjugarðinn, og hér var endur-

reisn lýðveldisins fagnað, sumarið 1944. Þetta gamla hús, sem

vér erum að heiðra í dag, geymir svo margar minningar úr

hundrað og fimmtíu ára sögu þjóðar vorrar, að hér er vissulega

þjóðarhelgidómur. En honum, sem þetta guðshús var vígt, skal

einnig þökkin helguð.