Kirkjuritið. Sýn Vasils. Eftir Maríu Rúmenadrottningu. Það var nótt. Stormbyljir næddu um sléttuna, og það var nístingskalt. Hátt, hátt uppi blikuðu stjörnurnar, örsmáar, eins og þær hefðu hörf- að sem allra lengst frá kuldanum á jörðinni, en djúp fannbreiðan yfir grundunum var svo hvít, að fölvan ljóma lagði af. Öðru hvoru ýfði vindurinn mjöllina í blundi og þyrlaði henni beint upp í loftið, eins og hún væri að leitast við að losna við kvalara sinn. Skuggaleg, dapurleg nótt, ein af þeim nóttum, er menn geta í- myndað sér anda á ferli. Þegar veðurgnýinn lægði, mátti heyra dunur við og við berast um nóttina — skotdrunur í fjarska, sem boðuðu stríð. Rétt við brautina, sem greina mátti jafnvel um nóttina eins og dökka rák eftir fótatraðk um mjallbreiðuna, sat hermannaflokk- ur, skjálfandi af kulda, í þyrpingu um hálfkulnað bál. Veðurofsinn virtist hafa lagt þá í einelti og þyrlaði um þá kóf- inu eins og freyðandi brimi að kletti. Hermennirnir höfðu brett kragana upp að eyrum og húfurnar sem lengst ofan á enni, en hvorki föt né feldur gátu varið þá ísköldum næðingnum. Það var alls rúmur tugur af hermönnum — 3—4 gráskeggir og einn kornungur maður — sem héldu vörð um fáeina tötralega fanga, er sátu umhverfis hálfkulnaðar elsglæður, hnípnir og hrygg- ir að sjá. Þeir hnipruðu sig og hvíldu höfuðin á hnjánum og vörðu svo útlendingsandlit sín í senn hríðinni og augnaráði þeirra, sem virtu þá fyrir sér með vorkunnsemi, blandinni fyrirlitningu. Ber ar hendur þeirra voru bólgnar og sprungnar af frostinu, og þeir skulfu af kulda, harmi og ótta — ef til viH af öllu í einu. Verðirnir þeirra þrekvöxnu veittu þeim litla athygli. Þeir voru að tala í storminum slitróttum orðum til eina unglingsins í flokki sínum. Hann stóð og hallaði sér fram á byssu sína, eins og1 smal- ar að sumrinu fram á stafinn sinn. Hann var mjög drengjalegur, 18 eða 19 ára ef til vill. Hann starði út í nóttina, og var dreymandi svipur í stórum, grænum augunum. Hríðarflyksurnar lömdust um hann, settust í lög á loð-
Beinir tenglar