Kirkjuritið. Fyrsti suniuidagur í aðventu 1877. 369 son. Þeir voru hry'ggir í huga, því erindið er að tilkynna slys það, sem orðið liafði kvöldið áður, drukknun Þor- steins Jónssonar frá Broddanesi og Guðrúnar konu hans, Matlhíasar mags hans og Bjarna nokkurs, ungiingsiiilts. Það cr mörg Emmausganga mannanna barna á veg- ferð þeirra gegnum lífið. Bárurnar skella hart við fjöru- grjótið, en mennirnir tveir heyra ekki harmljóðin. Ef til vill rísa öldur í iiugum þessara manna hærra en brimið. Ég heyrði prest einu sinni segja i líkræðu, að Jesús Kristur væri ósýnilega nálægur við allar líkbörur. Þetta þótti mér fögur hugsun. Þá eru mennirnir ekki einir i sorg sinni. Væri ekki æskilegt, að við á slíkum stund- um gætum hugsað okkur, að dauðinn væri lögmálið, en Kristur fagnaðarboðskapurinn, dauðinn hinn mikli sláttumaður, Kristur víngarðsherrann, sem gróðursetur bvert eilífðarblóm í ódáinsreit, dauðinn væri í djúpinu, en Kristur gengi á öldum hafs og vatna, eins og fyr, og legði yl, birtu og blessun yfir hvern einasta slysstað. En nú skulum við fylgja þessum tveimur mönnum inn í bæinn á Broddadalsá, þar sem verið er að lesa liúslesturinn með öllum þeim hátíðleik, sem þátiminn beimtaði. Þeir heyra, að verið er að lesa. Sigurður geng- ur hljóðlega upp stigann og gerir konu sinni vísbend- ingu, en helzt má ekki trufla helgi stundarinnar. En samt fer Guðrún ofan til viðtals við mann sinn. Þegar þau hafa heilsazt, spyr Sigurður konu sína, hvort hún sé fær um að heyra fréttirnar, sem þeir segi, og kveður hún já við því. Segir hann henni þá þessar stórkostlegu slysafréttir, sem orðið höfðu kvöldið áður. Að likindum hefir Bjarna þótt eitthvað grunsamt við ferð Guðrúnar ofan um miðjan húslesturinn. Þess vegna lætur hann konu sína taka við bókinni, þvi ekki mátti hætta húslestrinum og það á þessum degi. Þegar Bjarni kemur ofan eru honum sagðar fréttirnar, en því miður veit maður ekki hvað honum varð að orði.
Beinir tenglar