Fanney

						Því látiim jólarjósin skær

oss lyftá himnaríki nær,

til hans sem elskar börnin l)líð

og blessar hverja  jólatíð.

1N   sljarna   skær   í

austurátt,

er vfir svífur loftið

)látt,

að   litln   búsi'   oss

beinir braut,

þar barn við nióður hvílir skaut.

Hún leiftrar yíir lönd og sjá,

liún leiftrar yíir börnin smá,

hún lj'sir þeim sein leitá ter,

hún lýsir þeim sem sjúkur er.

()g þeirn, scm leggur landi frá,

og ljóssins l'öður lieyslir á,

hún lýsir, þó að svelli sær

og sorgarskýin færist nær.

Þótl litlum bát þú berisl á

um bylgjui" hafsins, muntii sjá,

er jólastjarnan skærusl skín,

að skelfmg öll og kvíði dvín.

»Til mín skal  börnin bera siná«

hann bauð, er dvaldi jörðu á,

því  kvíð ei, .lesús kallar skjótl:

»Ég kem  til  allra  barna' í nótt!«

Porst Fintíbogasori.