F A N N I-: Y. Dálitil jólasaga eftir H. Petersen. N.IORINN marrar hátt undir Itttum , nianna, sem eru á gangi ei'lir göt- iiuum. Niður. af þökunum lianga klakapípurnar glitrandi í Ijós- birtunni. Fjol.di fólks í skjól- góðiim velrarklæðum streymir fram og ai'lur eflir götunum IVam hjá uppljómuðum búðargluggun- um, nálega allir með smábögla, — auðsjáanlega gjaíir, sem þéir hal'a keypt til að gefa á jólunum. Við brú eina fjölfarna í borg- inni slaðnæmist 10 ára gömttl slúlka, þrátt fyrir kuldann og storminn, sem æðir eftir götunni og næðir gegnum þunna og slitna sjalið hennar. En hún má til að dvelja þar alllanga stund, al' J>ví að þar er fjölfarnasl og ]>ví mesl líkindi til að lnin geli sell lilhúnu l)lóm- in, sem hún helir á bpðstólum. { hverl skil'ti sem einhver gengur i'ram lijá, rétlir liv'm úl höndina með blómunum ogsegir: »I3lóm- skúl'ur á 10aura!« l'etla endur- lekur htin í hið óendanlega, háll'skell'ur af kulda, en það Ijáir ekki að hugsa um það, hún má til að selja öll hlómin. Fegajr hún íttr að heiman, hafði móðir bennar engan mat hánda henni bg systkínum bentiar Iveimur, og þau biða hennar sjálfsagt nteð óþolinmæði. Siðan heíir hún staðið þarna, án þess að neyta nokkurs, nema eins eplis, sem henni var gelið. Það er lítið, sem hún gelur sell, veslings litla stúlkan ; menn eiga annríkt og nenna ekki að l'ara ofan í vasa sinn el'lir pen- ingum í þessum kulda ; en vissu þeir, bve mikla iðni og fyrii-höfn þessi óhreyltu blóm hal'a kostað — vissu þeir, að marga daga he.lir þurl'l til að húa þau til, og að l'átæk móðir vei'ður að fara á mis við brauð handa sér og börnunum sinum, þangað lil hlómin eru seld - vissu þeir, að heimilisfaðirinn varð sakir atvinnuleysis að l'ara hurl úr horginni, lil þess að leita sér at- vinnu annarsslíiðar, en skildi el'tir konuna, sem verður að sjá l'yrir sér og börnunum eí'tir því sem hiin bezt geltir — þá er ekki ólíklegt, að þeir, sem ein- hverja meðaumktmaitillinningu hal'a, mundu, þrátt fyrir kuldann og annirnar, shmza og gela séð al' ofurlitlu handa lillu slúlkunni. Pað er þegár farið að l'ækka l'ólki á götunni, og hún sér, að það er árangurslaust að standa þarna lengur. Hún snj'r því
Beinir tenglar