Fanney

						FANNEY.

heimleiðis hnuggin og döpur i

bragði. Um leið og hún gengur

fram hjá veitingahúsi einu, eru

dyrnar á því opnaðar; hitagufa

og matarlykt streymir út á móti

henni. Ó, hvað hana langar inn

í hitann! Það er heldur ekki

ómögulegt, að ég geti seltþar eitt-

hvað, dettur henni í hug; hún

iaumast því inn og reynir að

selja blómin. Við hvert borð

sitja geslir; sumir eru að borða,

sumir að reykja, sumir að drekka

og tala saman. Með hægð og

þolinmæði gengur Íitla stúlkan

frá einu borði til annars; sumir

svara henni byrstir og hryssings-

lega, aðrir virða hana ekki svars.

Svo kemur veitingamaðurinn og

segir: »Ég vil ekki hafa þetta!

Farðu burt!« Hún vefur þá fast-

ara um sig sjalinu, litur vonar-

augum á matinn og fer síðan út

með tárin í augunum.

Þegar hún er komin úl, sezt

hún grátandi við dyrnar á húsi

einu þar í götunni og fer að laga

blómin sín. Hvert á hún nú að

fara? Þá heyrir hún alt í einu

að talað er blíðlega til hennar.

Ungur daglaunamaður, sem setið

hafði úti í horni inni í veitinga-

húsinu og verið að hugsa um,

að þólt allir aðrir fengju ein-

hverja jólagjöf, fengi bann enga,

komst við af hinu dapurlega yfir-

bragði barnsins. Hann gekk því

á eflir henni og spurði hana um

liagi hennar. Litla stúlkan svar-

aði   með   grátstaf í kverkunum,

að hún hefði ekki getað selt

nema fyrir nokkra aura. Heima

biði móðir hennar bjargarlaus

og tvö systkini hennar lítil eftir

henni í þeirri von, að hún komi

heim með peninga, til að kaupa

fyrir brauð handa þeim. Þau

hefðu nú í nokkrar vikur lifað

af því, að líina saman eldspítu-

stokka, sem fjarska lítið fengist

fyrir. Nú hefði henni dottið í

hug að búa til þessi blóm. Móðir

hennar hefði orðið svo vongóð

um, að það hefði góðan árangur,

að hún hefði sett kápuna sína

að veði fyrir peningaláni, til að

kaupa efnið í blómin og fyrir

brauð handa þeim, meðan þær

væru að búa þau til.

Ungi maöurinn var hvorki

verri né betri en fólk ílest; en

hann komst við af þessari barns-

legu frásögn og hrygð litlu stúik-

unnar og spurði hana eftir nokk-

urn umhugsunartima, hve mikið

hún hefði vonast eftir að fá fyrir

öll blómin. Stúlkan nefndi nokk-

rar krónur. Hann hafði atvinnu

og hafði einmitt sama kveldið

fengið allstóia peningaupphæð í

vinnulaun sin; hafði líklega á-

sett sér að skemta sér fyrir pen-

ingana um jólin, en nú sá hann

að hér var ástæða til fyrir hann

að gera góðverk. »Eg skal kaupa

af þér öll blómin þin«, sagði

hann. Litla stúlkan varð svo

frá sér nuniin af þessu boði, að

hún gat í fyrstu engu svarað.

Hún leit til hans hálfefablandin