Fanney

						8

FANNEY.

skrautið, sem umkringdi hann,

var hann óánægður. Honum

leiddisl í höllinni sinni og í

fallega skemtigarðinum, sem var

prýddur skrauthýsum, gosbrunn-

um og inndælum blómum. Hann

reikaði tímum saman úti í skógi

með byssu á öxlinni, án þess

að taka eftir hjörlunum, sem

hlupu fram hjá honum. Og

hann sneri heimleiðis á kveldin

jafnhryggur í huga og hann

hafði verið um morguninn, þeg-

ar hann fór af stað.

Svo bar það við einn dag,

þegar hann var að ganga úli í

skógi, þar sem hann var þétt-

astur, að hann kom að stórum

steini. Uppi á steininum stóð

dvergur og horfði i kíki í allar

áltir.

»Hvað ert þú að gera þarna?«

spurði konungurinn.

»Eg er að horfa út í heim-

inn«, svaraði litli maðurinn og

leit á konunginn. »Viljið þér

ekki líta í kikirinn minn?«

»Ef kíkirinn þinn væri svo

gerður, að skoða mætti i-honum

hjörtu mannanna, þá vildi eg

kaupa hann, hvað sem hann

kostaði«, svaraði konungurinn.

»81íkan kíki skal ég smíða fyrir

yður. En þér verðið að gefa

mér tveggja daga frest, því að

glerið í hann verð ég að fægja

í tunglsskini um miðnæturskeið.

Að þeim tíma liðnum megið þér

láta sækja gripinn«.

Konungurinn   sneri þá glaður

heimleiðis. Hann lét strax aug-

lýsa, að eftir tvo daga skyldu

allar meyjar bæjarins safnasl

saman í stóra hallarsalnum hans,

og að hann ætlaði að velja sér

drotningn úr hóp þeirra.

Þegar bæjarmenn sáu þéssa

augfýsingu, urðu þcir mjög glaðir.

Loksins ætlaði þó konungurinn

að gifta sig. Og hann ætlaði

að velja sér drotningu meðal

meyja bæjarins. Hver skyldi

verða sú útvalda? Sumir héldu

það yrði sú íallegasta, aðrir sú

ríkasta, og enn aðrir sú tignasla,

en engum datt í hug sú bezta.

— Allar ungar stúlkur fóru að

tína blóm og binda kranza, til

að prýða með hallarsalinn. Hver

þeirra um sig hélt að hún yrði

drotning.

Þó var ein ung stúlka í bæn-

um, sem ekkert hugsaði uni

þetta. Hún sat inni hjá móður

sinni og sagði: »Góða mamma.

Ég ælla ekki að fara með hin-

um slúlkunum til hallarinnar.

Hvað ætti ég, sem er svo ófríð,

að gera þangað sem allar fríð-

ustu meyjar bæjarins koma. Eg,

sem er fædd af fátækum foreldr-

um og alin upp í örbyrgð, ég

get ekki orðið drolning. Lofaðu

mér að vera heima, mamma

mín«.

»Þetta máttu ekki segja, kæra

Katrín«, sagði móðir hennar.

»Þú, sem alt af hefir verið mér

svo hlýðin dóttir, ættir nú ekki

að óhlýðnast konunginum.  Hann