Fanney

						FANNEY.

hefir skipað, að allar ungar

stúlkur skuli koma. Farðu nú

og hjálpaðu hinum stúlkunum

til að tína blómin, og binda

kranzana, til að prýða höllinacc.

Katrín svaraði ekki, en fór þegj-

andi út og gerði eins og móðir

hennar hafði boðið.

Þegar meyjarnar höfðu lokið

dagsverki sínu og fóru heim lil

sín um kveldið, mætlu þær gam-

alli konu, sem bar körfu fulla

af blómum.

»Komið hingað, börn, og velj-

ið ykkur blóm«, sagði gamla

konan. »Hérna í körfunni minni

er sitt blómið handa hverri ykkar.

Berið það á brjóstinu á morgun«.

Pegar meyjarnar heyrðu þetta,

þyrptust þær utan um körfuna

og tóku þau blóm, sem þeim

þóttu fallegust, svo að hún var

nærri því tóm þegar Katrín komst

að. Ein af stúlkunum, sem ekki

gat fundið neitt blóm, sem henni

þótti nógu fallegt handa sér, tók

lítið og fáskrúðugt blóm úr körf-

unni, kastaði því á jörðina og

sagði: »Þarna skalt þú liggja og

visna. Enginn kærir sig um

svona ljótt blóm«.

Þegar Katrín sá þetta, sagði

hún: »Bágt er að vera ófríður,

fátækur og fyrirlitinn. Komdu,

vesalings blóm, ég skal taka þig.

A morgun ber ég þig á brjóst-

inu, því við  eigum vel saman«.

Hún tók blómið upp, fór heim

nieð það og lét það í vatnsglas.

Svo setti   hún glasið á borðið í

svefnherberginu sínu. En þegar

blómið var búið að draga í sig

vatnið, lagði af því svo inndæl-

an ilm, að Katrín hafði aldrei

fundið annan eins. Eftir að

hún hafði notið ilmsins dálilla

stund, lagði hún sig upp í rúm-

ið sitt og sofnaði vært.

Um nóttina vaknaði hún við

einhvern undurfagran hljóm.

En hvað gat það verið? Stund-

um var það eins og klukkna-

hljómur í fjarlægð og stundum

eins og lágt hvísl.

Katrín reis upp í rúminu, og

þegar hún leit á blómið, sá hún

að geislar stöfuðu frá því í allar

áttir. Hún fór á fætur og gekk

að glasinu. Daggdropar, sem

ljómuðu eins og dýrustu perlur,

drupu af blóminu niður á glasið,

og heyrðist þá eins og klukkna-

hljómur. En úr bikar blómsins

heyrðist lág rödd, sem sagði:

»Þótt bikar minri sé ekki fagur,

þá er hann þó fullur af töfra-

diykk, sem hefir það eðli, að

hver sá, sem bragðar einn dropa

af honum, verður fallegur. Flýl

þér því, unga mey, að ná í einn

dropa, svo að þú verðir falleg

og konungurinn velji þig fyrir

drotningu sína á morgun«.

Katrín var sem himinfallin.

Hafði hún heyrt rétt? Hún

trúði ekki eyrum sinum. Svo

laut liún aftur niður að blóminu

og heyrði aflur sömu orðin. Þá

sagði hún: »Æ1ti ég að verða

drotning?     Nei,   aldrei,   aldrei!