20 FANNEY. En íwað það vár skrítið! (Safja lithi ntú'kunnar.) Ú ætla ég að segja sögu þér, en sel það upp þú bara trúir mér. — Pað var í l'yrra vor um morgunstund, ég vaknaði al' ósköp sætum blund' og klæddi mig í kjólinn rauða, nýja. Þá kallaði hún amma: »Sussu! — bía! — Þú befir alað allan kjólinn neðan. — Ætlarðu' ekki' að bíða, telpa', á meðan, að ég bursta á þér nýja kjólimi? — Ætlarðu að mölva sundúr slólinn? — Bíddn, meðan beltið að þér kræki! - Bíddu! eða vöndinn strax ég sæki! — Þarna sleiztu suiidur bæði böndinl — Biddu nú á meðan ég sæki vöndinn!« Eg vildi ekki bíða, en benlisl út á hlað, því hann er sár, hann vöndur, já.já, meir en það. Hann er bara bræðilega slór og helir stundum gefið börnum klór. Einn sinni undan honum blæddi, en amma gamla mig á bola hræddi og sagði: »Telpa, hættu strax að hljóða! — Heyrirðu' ekki, gamla væhi-skjóða? annars læt ég bola bíta þig!« — Ég beit á vör og reyndi að slilla mig. En svo varð amma sæt og ósköp góð, og sagði: »Litla -- hjartans -- elsku — blóðl hérna lærðu slóran, stóran mola, ég steypi í sjóinn honum vonda bola. Vertu nú, heillin, hjá 'enni ömmu þinni.« Nú held ég ál'ram l'yrri sögu minni. — Nú, nú, ég var hlaupin út á hlað hálí'u tyr en ainma vissi það. Og }>að var logn, og lot'lið var svo blátt!
Beinir tenglar