Fanney

						FANNEY.                                        21

þá lék af gleði bæði stórt og smátt.

Og blessuð sólin skein svo skært og blitt

í skugganum var jafnvel nærri' ol' Iilýtt.

Hún Móra litla lá við bæjarsund,

en lambið var að bíta og hlaupa niður á grund,

ofurlílil .gimbur grá, með svartan fót, —

néi, grá með hvítar hosur. — Sú var ekki Ijót!

Snati var að vappa um völlinn til og l'rá,

á varpáöuiD sat hún kisa og sagði: »Mjá, mjá, mjá!«

Haninn sagði: »Go-go« og hreykti sér á haug,

hunangið úr rilluniim  randaflugan saugj

spóinn var að vella og væla suðuf í Ilóa

og vængi sina þóndu lóur úl nm  móa.

Eg var nú svona að skoppa og hoppa hér og þar,

og hendast út og suður og elta ilugurnar,

þá vissi' ég ekki fyr, það vildi svona lil,

en  valt ég ofan hólinn og niður í bæjargil.

Eg meiddisl ekki vitund,   ég valt það eins og tunna.

Eh  véiztu hvað, þá sat hún þarna hún Gunna

og Helgi, sem að sækir vatn í brunninn. —

Eg sá hann kysti Gunnu litlu á munninn!

Pau ráku' upp hljóð og hlupu beint til mín,

og Helgi sagði: »Pú ert mikið svin!«

En Gnnna sagði:  óGóða, viltu þegja?«

En guð veit, ég var ekki neitt að segja,

ég þagði eins og dúkka, dustaði hara kjólinn

og dansaði svo al'lur upp á bæjarhólinn.

Svo I'ór ég inn  lil ðnmui,   Inin var að skera sköku,

hún skammaði mig ekkert, en gal' mér stóra köku.

Og söguna ég sagði henni öiiimu,

ég sagði hana líka bæði pabba og mömmu,

ég sagði hana öllum, — sumum t'anst það lítið,

|dó sögðn mikhi  lleiri:  »En  livað það var skrítið!«

(lVlll .lónsson :   Lj'ÓðllVœll);