Fanney

						F A N N E Y.

215

unni að sá sem ekki "vildi vinna

ætti ekki heldur skilið að fá

mat, og því hefði ég tckið skófl-

una og farið að vinna, svo ég

fengi þó miðdagsmatinn.

Þegar ég kom inn, tók ókimni

presturinn á móti mér með vin-

gjarnlegu brosi, og ég man eftir

að hann sagði, að hann hefði

tæplega liaft eftirtektarsamari

áheyranda í kirkjunni þann dag

en mig, því ég hefði ekki látið

mér nægja að heyra, heldnr

vildi ég gera eitthvað al' því, senj

hann hefði sagt.

Eins og ég heíi minst á, sagði

amma mín mér margt fallegl

um himnaföðurinn, og ég gekk

oft í þungum hugsunum um

þaö, hvernig ég gæti komist upp

til hans og talað við hann.

Amma liafði líka sagt mér, að

þegar lilill drengur eða slúlka

dæi í bænum, þá tæki algóður

guð þau í faðm sér. Svo þegar

ég stundum Iiorfði upp til hinna

hvítu svífandi skýja, eða á

kvöldin á blikandi stjörnurnar,

þá virtist mér svo hátt upp til

himins, að mér datt í lnig, að

guð þyrfti að hafa ákaflega

langa handleggi, ef liann ætti að

ná alla leið niður að prestsetr-

inu og ná í mig. Pessi heila-

brot komu mér stundum til að

efast um að hann gæti náð í

mig. — En bíðum við, ég fann

þá upp ráð.

Einhvern dag, þegar amma

sat   inni í baðstofu   við   sauma

sina, varð benni litið út í garð-

inn, og upp í gamalt kirsiberja-

tré, er slóð rétt við gluggann.

Undrun hennar verður ekki með

orðum lýst, er hún sá litla upp-

áhaldið sitt uppi í einni grein-

inni, sífelt klifrandi lengra og

lengra upp til að ná trjátopp-

num. Amma mín óttaðist, að

ég mundi brapa niður úr trénu

og meiða mig, ef hún léti mig

vita, að hún hefði orðið min

vör; hún lauk því ekki upp

glugganum né kallaði til mín,

heldur hljóp bún fram í eldhús,

náði í stúlkurnar og með þeirra

aðstoð náði hún mér ofan úr

trénu með heilu og höldnu. Þeg-

ar ég hafði fengið réttláta ofaní-

gjöf fyrir að brjóta á móti á-

minningum gömlu konunnar um,

að klifra ekki upp í tréð, varð

ég að skýra frá hvert erindi

mitl hefði verið þangað upp.

Ég sagðist náttúrlega hafa verið

að komast sem hæst upp, svo

guð ætti hægra með að ná til

min. Og nú ætla ég að segja

ykkur þriðju bernskuára endur-

minningima, sem stendur mér

svo lifandi fyrir bugskolssjónum,

eins og það hefði skcð í gær.

Eg átti þrjár litlar systur, en

þar eð ég var eldri, notaði

barnfóstran mig stundum til

þcss að, gæta þeirra, þegar við

á sumrin gengum okkur til

skcmtunar upp í skóginn, úl á

akurinn, eða niður á þjóðveg-

inn, cr lá rctt við bæinn.   Einn