24 F A N N E Y. dag tók ég eina af litlu systr- unum mínum upp í tvíhjólaðan barnavagn. Ég hélt í stöngina og hljóp svo með vagninn á undan mér niður brekkuna við veginn. Systir mín hló og ég hló og það var mjög skemtilegt all saman. Þegar við vorum komin niður fyrir barðið, steig hún út úr vagninum og hjálpaði mér með hann upp brekkuna aftur, og leikurinn l)yrjaði aftur á ný. Það gekk vel tvisvar eða þrisvar sinnum, en í fjórða skifti — minnir mig — datt ég, slepti stönginni og vagninn með barn- inu og öllu saman fór aftur á bak. Litla systir mín dalt nið- ur í grjólharðan veginn og djúp- ur skurður hjóst á enni liennar svo blóðið l'ossaði úr. Ó, hvað ég var hræddur! Setjum svo að ég hefði m'i deytl hana. Hvað tók þá við? Slíkar hugsanir flugii mér í huga, og ég, varð öldungis frávita. Þó versnaði um allan helming, er i sömu svifum kvað.við stutt en þungl þrumuhljóð í loftinu, svo mér kom lil hugar: Nú er guð þér reiður, af því þú hefir verið vondur við hana systur þína, og ég vissi ekki annað ráð betra en krjúpa niður á veginn, þar sem ég stóð, og Iesa þá einu bæn, sem ég kunni á þeim tíma: »Nú halla ég höfði þreyttu, mér, herrann blíði, veittu æ dvelja í umsjón þín. Frá synd og sorg og þrautum mig síl'elt lífs á brautum þinn engill leiði' unz æfi dvínl« Eg stóð upp aftur hressari í huga. Sólin ruddi sér braut gegnum skuggalegu þrumuskýin. Ó, hvað þeir sólargeislar standa mér lifandi fyrir hugskotssjón- um. Loks gatbarnfóstran stöðv- að blóðrásina og bundið um sárið. Þótt systir mín hljóðaði af ölhim Iífsins kröftum, var hún látin upp i vagninn aftur, og svo gekk ég sjálfur l'yrir og dró hana alcinn heim, þótt bærinn stæði nokkuð hátt. Eg man svo glögt, að þótt erfiðið væri mér um megn, þá loi'aði ég engum að lvjálpa mér, en vildi sjálfur, til að bæta fyrir synd mína, aka systur minni heim til bæjar, og ég man ekki eftir að ég fengi hegningu fyrir óað- gætni mína í það sinn, (Þorsteinn Finnbogason þýddi). -2k ¦ XBSi
Beinir tenglar