Fanney

						F A N N E Y.

27

Ugleikum, liagsýnin, verklægnin

og smekkvisin. Vegirnir um fjöll-

in í Noregi bera þetta alt með

sér. Þeir bugðast fagurlega ulan

í ijallahlíðunum, með brúni yfir

gilin og sneiðingum • í niesta

brattanum og líta út tilsýndar

eins og Ijósleit rák, sem æfð

lislamannshönd hefir dregið ofan

eflir fjallinu. Víða er sprengt

úr hömrunum til að mynda stall

undir veginn og eru þá gnæf-

andi flug bæði. fyrir ofan og

neðan. Sumstaðar hanga klett-

arnir fram yfir veginn, sem liggur

þá eins og í hellisskúta, og sum-

staðar er jaíhvel refl ylir, lil

þess að hlífa þeim, sem um

veginn fara, fyrir grjóthruni að

ofari. Þessi litli vegarspotti, sem

sést á myndinni, er ofurlítið

sýnishorn af venjulegum fjallvegi.

Þar sem hann ber við loft í

miðju skarðinu, sjást grindur á

vegarbrúninni. Par beygir veg-

úrinri inn með fjallinu ogliggur

í sneiðingi framan í hömrunuin.

Geisihæð er fyrir neðan og grind-

urnar eru settar á brúnina til

að vernda menn og skepnur frá

því að hrapa fram af, því þá

er þeim bráður bani búinn.

Jafnvel þeir, sem eru svima-

gjarnir og lofthræddir, geta farið

þarna öruggir ferða sinna, því

það þarf meira en algengan

klaufaskap til að álpast fram af

og enda þannig daga sína.

Nokkrir menn héðan af landi

hafa unnið að vegagerð í Noregi

og numið þar vegalagningar.

Þeir fáu vegir, sem þegar eru

lagðir hér á landi, eru þvi nær

eingöngu þeirra handaverk. Þeir

eru margir snotrir og verklegir,

en hvað eru þeir þó á við fyrir-

myndimar í Noregi.

Nú sem stendur beinist at-

hygli alls heimsins að Noregi og

tíðindum þeim, sem þar eru að

gerasl og hafa verið að gerast

síðan í vor. Noregur er nú aflur

orðinn sjálfstætt konungsríki,

eins og hann var í fyrri daga,

þegar Haraldur hárfagri, Ólafur

Tryggvason, Ólafur helgi, Hai'-

aldur Sigurðsson, Sverrir o. fl.

konungar, sem Snorri Sturluson

ritaði sögur af, voru uppi. I 525

ár (síðan 1380) hefir landið lotið

útlendum konungi. Nú koma

dagar sjálfstæðis þess og heima-

stjórnar að nýju.

Fyrir 100 árum siðan (1805)

var Noregur miklu bágstaddari

i efnalegu tilliti en ísland ernú.

Þá gengu langvarandi styrjaldir,

sem landið varð að gjalda, án

þess að eiga nokkra sök á þeim.

Víkingar lágu úti fyrir hverri

höi'n og bönnuðu siglingar til

landsins og í'rá því, svo að öll

verzlunarviðskifti stóðvuðust og

menn dóu um land alt af harð-

æri og bjargarskorti. 9 árum

seinna (1814) skildisl landið frá

Danmörku, sem fekk það í hend-

ur Svium. Norðmenn kuiinu

því illa að vera »afhentir« þannig

öðru riki og gripu til vopna, og