30 FANNKY. 1 ínyrkrinu varð ég þess vaf að ég var kominn inn í kirkjú- garð, og við kirkjuna fann ég snuigii, sem tnér virtist vera kjállaraglúggi. Ég varð glað.ur yíir að finna þar skjól í illviðr- inu. Eg sinaug því inn um ojiið í þeirri von að geta orðið í kjallaranum um nóttina. En þegar ég kom inn l'yrir, fann ég enga jörð undir l'ólmn mér, en slepli þá lökuni og féll cijúpt niður, án þess þó að meiða mig. Þótt ég vissi ekki livar ég var sladdur, sofnaði ég skjóllega. Um morguninn sá ég mér til mikillar skellingar að ég var sladdur í grafhvelfingu, og á allar hliðar umkringdur af skreyttum líkkislum. Eg Ieit- aðist við að komast burtu, en járnhurðin var óbifanlég sem bjarg, og glugginn, sem ég hafði komið inn um, var á að gizka 10 fet úppi á sií'ilum múrveggn- um. Eg var þvi algeiiega inni- byrgður. Eg l'ór nú að hrópa og kalla um hjálp af öllum kröftum, en sá hvorkí né heyrði neitt þann hræðilega langa dag. Nóttin leið einnig án hjálpar, án nokkurrar vonar um líf. Næsta morgun lá ég máttlaus og eyðilagður al' hungri og hra'ðslu á góllinu. Pá hcyrði ég að marraði í hurðinni og inn kom lílil stiilka. Eg reyndi að risa á fætur og komast að dyrunum, en hún skelti þá hurð- inni aftur og hljóp laflirædd buiiu, en kom að vormu sþori aflur með föður sinn, og málti það ekki seinna vera, því ég l'éll í ómegin. Eg fór m'i með manninum, sem var skólakennari bæjarins, heim á heimili hans, og varð ég þar að segja upp alla söguna, oPó.tt j)ú sért ófyrirleitinn((, sagði kennaiinn, »hefir guð vissulega ætlað pérað vinna eitthvað lleira, þar seni hann frelsaði þig svo dásamlega. Grafhvellingin liggur svo afsíðis, að enginn maður hefði getað heyrl óp þitt. Það er meira en ár síðan ég kom þar síðast, en snemma í morgun datt mér í hug að fara að sópa þar, og láta dóllur nu'na byrja. Eg reyndi hvað eflir annað að hiinda |)\í úi; huga inínum, en l'ékk ekki liið fyr en ég afhenti dóllui' minni lykilinn. Þ-áð var eins og þessi hugsun þvingaði mig lil þess«. Eg l'ór aftur til Heiiínar. Hin nýal'slaðna hætta og guðs ylir- náttúrlega Iijálp úr henni gerði mig að nýjum og belra manni. (iuð frclsaði mig, ckki með til- viljun, heldur með kraftaverki. Það er mín bjargfasta trú. Eða hvað segið þið? Kallið þið þetta einnig tilviljun? (Pfú afP. F.).
Beinir tenglar