Fanney

						:v2

F A N N E Y.

HANN   ELSKAÐI   MÓÐUR   SÍNA,

<~£%&>

Ú skuluð þið la að

að heyra sögu um

lítinn dreng, sem

ekkerl   haf'ði  af að

mæðin ylirunnu allar þrautir.

Næsta dag sótli hann marmara-

plötuna á dálítilli kerru og setti

hana á leiði móður sinnar.    Sá

|J lil'aannað ennokkra     sem sagt hefir sögu þessa,   vildi

aura, sem hann fékk fyrir að

selja hlöð. Móðir hans var dáin.

Honum hafði þólt ósköp vænt

11 in móður sína og henni um

híinn. Heitasta ósk hans var,

að geta látið legstein á leiði

hennar. Eh vesalings lilli dreng-

urinn vár nuinaðaiiaus einstæð-

ingur í heiminum.

Það var hægra sagt en gert

fyrir hann að kaupa stein, hann

sem hafði svo litil laun, að hann

varla gal lifað. En áhuginn á

málefninu var mikill. Hann

skoðaði steina hjá legsteina-

smiðnum, en jafnvel allra ódýr-

asta stéininn var honum þó ol'-

gjarnan sjá að hve miklu leyti

þessi duglegi drengur f'engi sinu

fagra áformi framgengl. Ge.kk

hann þvi lil kirkjugarðsiiis einn

góðan veðurdag lil að vita, hvað

hann sæi. Kii'kjugarösvöi'ðurinn

vísaði honum leiðina að upp-

hlaðinni, grasgróinni gröf, og

þar sá hann inarmaraplötuna.

Hún lá þar á gröí'mni ölilhöggv-

in. Við nánari eftirtekl sá

hann að sá litli hafði höggvið

talsvert .marga stali á steininn.

Til þess að hægra væri að lesa

það, sem á steininum stóð, hal'ði

hafði hann að mestu Ieyti höggv-

ið upphafsstafi, en þó á einstöku

vaxið að kaupa.    Það Iá við að     stöðum smáu staiina.    A   stein-

hoiHim   lellisl   hugur,   og   hann     inum stóð:

ællaði að snúa heim aftur. I*á

lók hann alt í einu eftir mar-

maraplötu, sem lá þar afsíðis.

Hiíii ha'fði skemsl eitlhvað dá-

h'tið og hafði svo verið lögð

þarna lil hliðar. Hann spurði

hvað hún kostaði, og legsteina-

smiðuiinn lét hann fá hana fyrii'

lítið verð.

Eiin þá vantaði inikið á að

steinninn væri orðinn að leg-

sleini.  Kn kærleikurinn og þolin-

MÓÐIR Mín

DÓ í VIKUNNI SEM LKIÐ

HÚN var MÉR ALT

HÚN SAGÐIST VIL.IA RÍÐA

eftir

Hér endaði letrið á steininum.

Maðurinn spurði kirkjugarðs-

vörðinn, hvoii hann vissi nokk-

uð meir um þennan dreng. )).Iú«,

sagði hann, »en það er ekki

mikið. Sjáið þér ekki litla leiðið

þarna?     Par    hvílir    hann    nú.