FANNEY. 33 Hann kom hér á hverjuni degi, helzl seinni parl ðágsins og sat við að höggva á legstein hennar. En svo hætti hann alt í einu að koma, og ég vissi ekki neitt um hann. Svovar það að maður kom núna l'yrir nokkriim dög- um og hað um grafreit við hlið móður hans. Eg spurði hvort það væri sonur hennar, er nú æiti að jarða, og kvað liann svo vera. Hann sagði, að einhvern dag, þegar (irengurinn hel'ði verið húinn að selja daghlöðin, sem hann hel'ði verið með, lici'ði hann hlaupið þvert yflr götuna, en í þvi hel'ði maður keyrl ó- gætilega framhjá og drengurinn hefði orðið undir vagninum. Hann heí'ði haft gamlan meitil i hendinni, og liefði þvi auðsjá- anlega verið á leiðinni til leg- staöar móður sinnar. Meðan liann lá veikur, luigsaði liann all af um móður sína og það, sem liann hafði áll eftir að grafa á legsleininn liennar. »Eg var ekki búinn«, sagði bann, «en hún veit vel, að . ég vikli gera það. Eg skal víst segja henni það, því hún bíður mín«, og með þessi orð á vörunum dó liann. Þegar heimilisfólkið hjá stein- höggvaranum heyrði sögu þessa, efndi það til samskota og gal' fallegan stein á leiði þessa veg- lynda drengs, með áletruðu nafni hans, sem það fékk upplj'singar um hjá skólakennaranum. Og undir nafninu stóðu þessi vel völdu orð: )>Hann elskaði móð- ur sina«. Litlu drengirnir, sem með honum höfðu verið í sunnudaga- skólanum voru viðstaddir, þegar steinninn var látinn á leiðið lians. Kennarinn sagði þeim frá, hversu heitt þessi munaðar- lausi drengur hefði elskað móð- ur sína. Hann hefði leitasl við að gera vilja liennar til siðustu stundar. Síðustu orð kennarans, áður en hann gekk frá leiði litla drengsins, voru þessi: »Elsku börhin mín. Ég vildi heldur vera þessi umkomulausi dreng- ur, sem lii'ði á að hera út blöð og selja þau, en stórríkur höfð- ingi, sem ekki elskaði né virti móður sína. Al' þessum litla dreng getur heimurinn lært mikið. (.1. II. þýddi).
Beinir tenglar