36 F A N N E Y. kvöldvökumun l'yrir l'ullorðna l'ólkið, svo þær hlutu að vera sannar. Þar var meðal annars gelið um tröllskessur, verulega vondar, stórar kerlingar, sem komu út úr hömrunum á að- langadagskvöld með krókstjaka í hendinni og kræktu honum í fjármanninn, höfðu hann inn í björgin til sín, hvað sem hann sagði, steiktu hann á leini yiir stórri glóð og álu hann. — Ves- lings Jón Torii, sem nú var hjá fénu, hetur að hann kæmist nú heim! Þyí þótt bahn væri geð- illur og orðvondur slundum, þegar hann kom heim á kvöldin, og þótt hann talaði ósköp mikið ljótt, þá náði það þó ekki nokk- urri átt að láta tröllskessuna éta hann. Heldur mátti hún l'á hana Flekku mína. Jón Torfi var gamall bóndi, en hættur að búa, og var nú fjármaður hjá f'öður minum og var búinn að vera það í mörg ár. Kunnugir sögðu, að hann ætti að minsta kosti fjórða part ai' öllu fénu og jafnvel að hann ælti peninga. Eg veil nú ekkert um það. En faðir minn hafði fjarska miklar mælur á homun; en inóðir mín heldur litlar. Það helir kannske verið aí' því, að hann talaði svo ljótt — eða þá af hinu, að hann geymdi stund- um vín fyrir pabba. — Sigurður sonur hans var þar líka vinnu- inaður, piltur um tvítugl og efni- Jegur, þótl mér eiginlega aldrei væri vel við hann, því hann stríddi mér stundum.__ Það var óþolandi að sitja þarna í hnypri uppi í rúms- horni, og þegar orðið var dimt, þá brast mig alveg þolinmæðina. Eg laumaðist fram og ofan stig- ann. Það var að visu hálf ónota- legt að ganga bcrfæltur í göng- unum, þau voru l'ull af frosl- kiilum, sem komu af því, að lekið Iiafði ofan úr þekjunni á vissum stöðum og svo hlaupið i svellkúlur. En ég kærði mig ekkert um það. Eg þurfti að njósna um, livað fólkið væri að gera Jiingað og þangað í bænum. Og þegar einhver gekk l'ram hjá mér, þá fór ég alveg upp að veggnum, svo ekki yrði tekið eftir mér. Eg gægðist inn i búrið. Þar angaði alt af feitum sauðarsíð- um, magálum og líringukollum, en á búrbekknum stóðu stórir hlaðar af laufabrauði, sem heil nótt hal'ði gengið til að biia til og skera út fyrir skömmu, og uppi á hyllunni var stór stafli af kerlum. Eg vissi það vel, að eitt eða tvö kerli áttu að fylgja hveijum diski.— Svo gægðist ég inn í eldliúsið. Þar vall og sauð mjólkurgrauturinn á öðrum hlóð- unum, en á hinum hlóðunum var Hogga systir mín að steikja kleinur. Hi'm var kaf'rjóð í f'ram- an og kófsveitt, en bjarmanu af eldinum lagði um andlitið á henni. Pað kom vatn í munn-
Beinir tenglar