Fanney

						FANNEY.

39

ingskoss. En svo hvarf hann.

Pað greip mig undir eins, að

þetta hefði verið jólasveinn, því

ég vissi ekki annað en að allir

karlmennirnir væru inni í bað-

slofunni, og mér sýndist þetta

þó vera karlmaður. Og því var

hann að kyssa Boggu — þarna

í myrkrinu, hvað átti það að

þýða? Ég var svo niðursokk-

inn í að hugsa um þetta, að ég

gleymdi hreint að gera henni

bilt við, þegar hún kom að

sliganum.

En hvort sem Bogga heflr nú

verið eitthvað óstyrk, eða hún

heíir fiýtt sér of mikið, það

veit ég ekki, en nokkuð var það,

að henni lipaðist í stigannm,

svo að hún misti diskinn og

heil skriða af laufabrauði og

alls konar jólasælgæti valt ofan

i göngin.

Bogga flýtti sér að tína þetta

saman og var kafrjóð út undir

eyru. Og nú kom ég henni til

hjálpar. Hún var önug og spurði,

því ég stæði þarna eins og draug-

ur. En svo varð hún blíðari,

og seinast lofaði hún mér tveim-

Ur laufakökum, ef ég þegði yfir

því sem ég hefði séð.

Hún hlaut að meina jóla-

sveininn. —

Nú voru jólin komin fyrir al-

Vöru. Allir sálu yfir hrokafull-

um diskum af jólamat, og svo

kom mjólkurgraulur á eflir.

Kértárjósin brunnu á rúmstokk-

unum, á hillum   og borðum og

hvar sem annars var hægt að

láta þau, og það var svo bjart

í baðstofunni, að ég átti lengi

vel erfitt með að líta upp. Ég

var orðinn spakari við jólamat-

inn og hafði það nú helzt mér

til skemtunar, að renna augun-

um um baðstofuna og líla fram-

an í hvert andlit.

Par á meðal leit ég framan í

Sigga. Eg horfði nákvæmlega

að, hvort hann hefði nokkurs-

staðar skorið sig, þegar hann

var að raka sig. En það var

ekki. Hann hafði meira að

segja prýkkað mikið við það og

mér leizt óvenjulega vel á hann

þetta kvöld. Hann var líka í

sparifötunum, og það var hann

annars svo sjaldan. Hann var

knálegur maður og karlmann-

legur, og ég vissi, að pabba lík-

aði vel við hann. Þeir sátu

saman á rúminu sínu, hann og

faðir hans, og mig furðaði á

því, að ég hafði ekki heyrt Jón

Torfa segja eitt einasla ljótt orð

síðan hann kom heim. Það

hlaut að vera af því,. að nú

voru jólin. En þeir voru svo

óvanalega hljóðir, feðgarnir, að

það var eins og þeir byggju yfir

einhverju,

Eftir matinn var farið að 'fara í

jólaleiki. Baðslofunni var þrískift,

þannig að hjónaherbergið var

í öðrum endanum, svo var mið-

baðslofan og svo stórt herbergi

í hinum endanum. Allir tóku

þált í leikjunum nema pabbi og