FANNEY. 41 annars. Það var eins og það kæmi sér ekki almennilega að því að segja: »Þetta grunaði mig lengi«. En það var auðvitað jólunum að kenna. En Siggi sat undir Boggu á rúmi föður síns og húh lagði hendurnar upp um hálsinn á honum. Var það eitt af þvi, sem heyrði til nýja leiknum eða voru þau að leysa út pant — á þennan hátt? Ég var í vondu skapi yfir því, hve leikirnir, sem ég hafði hlakkað svo mikið til og ég hafði gaman af, hefðu orðið enda- sleppir. — Svo var farið að »skenkja kaffi«, en alls ekki byrjað á leikjunum aftur. Svo mikið vissi ég, að það hafði eitthvað komið í'yrir, sem engan hafði grunað og þeim Boggu og Sigga kom við. Eftir kafíið fóru allir að hátta. Eg var driíinn úr fötunum og ofan í rúmið mitt; en ég hélt þó um stund að leikirnir væru aftur að byrja, þegar Bogga teygði sig upp fyrir Jón gamla Torfa í rúminu og bauð Sigga góða nótt með kossi. Ég lá lengi vakandi og var að hugsa um þetta alt saman — og sofnaði seinast út frá því, án þess að botna nokkurn skapað- an hlut í því. Jón Trausti. ¦^i JU HLÆGILEG HUGMYND. Prestur nokkur hltti dreng, sem Mikael hét, á förnum vegi. »Hvcrnig liður þcr núna, Mikacl minn?« spurði prestur. »Illa«, svaraði Mikacl. »Allir i'ara með mig cins og seppa. Ef einhver þarl' að lála sækja eitthvað eða gera, þá er kallað á mig, svo að ég hcfi aldrci frið«. Prestur vildi hughreysta hann og sagði: »Láttu ekki hugfallast, Mikael minn. Pú veizt, að þessi jörð cr mæðudalur og hér cr aldrci í'riðar að vænta. En sú kemur tíðin, að þér verður endurgoldin þessi mæða með ævarandi friði í himnariki«. Mikael hristi höfuðið og sagði: »Það held cg nú að seint rætist, prestur minn. Dndir eins og menn sjá mig þar, kallar hver sem belur gelur: Mikael! Kveiktu á sólinni.— Mikael! Mokaðu frá tunglinu. — Mikael! Taklu skarið af stjörnun- um. — Mikael! Gerðu þrumur og eldingar. — Mikael! Hleyptu Út stormunum og smalaðu saman skýj- unum. Og svona munu þeir halda áfram. Nci, þá vil cg heldur vera kyr hérna«.
Beinir tenglar