Fanney

						D» *

F A N N E Y.

45

ÞORKELL MANl.

¦ ¦*»}'¦¦

ÞO R K E L L máni lögsögu-     mikla  jöluns,   sem  hvolft hefði

maður   var   sonur    Þor-     verið yfir jörðina!    Slíkt var of

steins, sonar Ingólfs   landnáms-     ófullkomin hugmynd um sköpun

manns.   Ingólfur Arnarson, sem     þessa dásamlega   meistaraverks.

fyrstur er talinn landnámsmaður         Enginn    hafði    sagt    Þorkeli

á íslandi, var því afi Þorkels.        mána, að til væri lifandi almátt-

Þorkell var uppi á 10. öld. Á     ugur   guð,   er   skapað  hefði alt

þeim dögum var heiðin trú hér     hið   sýnilega   — himin og jörð.

á landi.    Að   eins   örfáir   menn     En     eflir    nákvæma    yfirvegun

þektu lítið eitt til kristindómsins.     sannfærðist   hann   um,   að   svo

En meðal þeirra var ekki   Þor-     hlyti að vera.

kell máni.    Hann   var  heiðingi         Um andlát Þorkels mána seg-

alla   sína   æli.     En   hann   lifði     ir svo í Landnámu:

svo   grandvöru   og   siðsömu lífi         »Hann   lét   sik   bera  í  sólar-

sem   framast er unt að  nokkur     geisla í   banasótt   sinni,   ok   fal

maður    geti    lifað,   jafnvel   þó     sik á hendi   þeiin   guði, er sól-

sannkristinn   sé.   —   Hann   var     ina   befði   skapat;   hafði   bann

sannleikselskandi og rannsakaði     ok Iifað svá hreinliga, sem þeir

með   djúpri   lotningu   lífið   um-     kristnir nienn, er bezt   eru   sið-

hverfis   sig.     Þegar   hann   virti     aðir«.

fyrir sér frásögn feðra sinna og

trú þeirra um sköpun heimsins,         Sögur   forfeðra   okkar   eigum

þá   fann   bann að sú hugmynd     við að lesa með gaumgæfni.   Og

var   ófullkomin.    Hvernig   gátu     hið fagra og góða úr þeim  eig-

þessi tignarlegu fjöll, fögru dalir,     um við að   nema,   og gera það

blíðar og bálsar, grænar brekk-     að lifandi afli í bversdagslííi okk-

ur   og   blómin   smáu verið gert     ar.    Pá   getum   við orðið  landi

af   líkama   bins    leiða    jötuns,     okkar og þjóð til blessunar.

Ymis.     Og   fossandi   Iækir   og         íslenzkir unglingar mega ekki

silfurtærár uppsprettur! Gat þelta     gleyma að Iesa og lœra að skilja

verið   af  blóði   hans?     Og svo     íslendingasögurnar, þvi þær eru

þessi undurfagra, ljósum skreytta     hyrningarsteinn    hins    islenzka

biminhvelfing,   þessi  töfrandi í-     þjóðernis,    sem     okkur    á    að

mynd binnar dularfullu eilífðar.     vera svo dýrmætt og heilagt.

Þetta   átli   að   vera   haus   hins                                             J. H.