Jólakveðja frá K.F.U.M.

						JÓLAKVEÐJA. írá k. í. u. M.

fjárhirðum i Betlehem á kyrlátri næturstund

hinn gleðilega boðskap um fæðingu hins fyrir-

heitna mannkynsfrelsara. Hinn fyrsti jólasálmur

var þá sunginn af fjölda himneskra hersveita,

sem lofuðu Guð og sögðu:

»Dýrð sje Guði í upphæðum, og friður á jörðu

með þeim mönnum, sem hann hefur velþókn-

un á«.

, Síðan hafa »kynslóðir komið, kynslóðir farið

allar sömu æfigöng«, en aldrei hefur þagnað

»eilífa lagið við pílagrímsins gleðisöng«.

Guð hefur elskað oss að fyrra bragði, elskað

mennina írá eilifð, og gefið oss hina hlessuðu

jólagjöf og með henni hið eilíla lífið. Vjer elsk-

um hann aftur á móti og veitum feginsamlga

jólagjöfinni móttöku í trú og elsku og ei^um

og njrtum eilífa lifsins. Og á sjerhverri jólahátíð

þökkum vjer fyrir gjöfina og gleðjumst af kær-

leika Guðs í Drotni vorum og frelsara, Kristi

Jesú.

Og nú óska jeg öllum, sem þessi orð mín

berast til eyrna, náðar og friðar frá Guði Föður,

og gleðilegra jóla í nafni Drottins vors Jesú

Krists, og að þeim gleymist aldrei »eilifa lagið

við pílagrímsins gleðisöng«.

J. P.

Jólin, þegar á reynir.

2. Jóladagur.

»Gleðileg jól!« svo kveður við úr öllum áltum

á jólunum, og um jólagleði og jólafögnuð er

talað. í kirkjunum er talað um þá jólagleði,

sem aldrei fölnar; þá gleði, sem göfgar sálina,

af því að sú gleði er hrein; þá gleði, sem er

sterk og óháð jarðneskum sorgum og syndum

og sjúkdómum. — Það er jólagleði, sem ekki

þverrar eða hverfur með jóladögunum, heldur

verður því sterkari, þess meir sem á reynir.

Þetta verður að vera svo, ef jólagleðin er sönn

og sprottin af sannri og lifandi trú; því þá hefur

jólagleðin uppsprettu sína í honum og streymir

frá honum, sem milliónir kristinna manna tíl-

biðja og játa, sem Guð sinn og frelsara. »Sjá, jeg

boða yður mikinn fögnuð! .... Drottinn Krist-

ur fæddur í  borg Davíðs!«   Svo sagði engillinn

við hirðana hina fyrstu jólanótt. Jólahátíðin er

því öllu fremur hátíð gleðinnar og fagnaðarins,

sem árlega k'emur og boðar oss þau gleðitíðindi

að Guðs sonur gjörðist maður, til þess að hver

sem trúir á hann glatist eigi, heldur hafi eilíft

líf. En þessi sannleiki á svo að ganga þannig

inn í meðvitund vora, að hann geti gefið oss

krapt til þess að lifa allt árið í heilagri jólagleði,

hvað sem fyrir kann að koma, hvað sem á

reynir. —

Þess vegna kveður nokkuð við annan tón í

guðspjalli og lexiu 2. jóladags. I fljótu bragði

finnst oss lítið jólalegt yfir því. í guðspjallinu

er talað um ofsóknir og pyntingar og blóðsút-

hellingar. Þar er talað um vonzku mannanna

og fjandskap gegn sendiboðum Guðs. Þar lesum

vjer líka dómsorð þung og ægileg.

Og í lexiunni sjáum vjer mynd af því, hvernig

þetta kom fram, þegar i fyrstu kristni. Þar er

brugðið upp mynd af þvi, hvernig hinn fyrsti

píslarvottur kristninnar, hinn heilagi Stefán, varð

að innsigla jólagleði sína með blóði sínu. —

Þetta s^niist ömurleg mynd á jólunum; en

samt er þelta hinn mesti fagnaðar boðskapur,

því þar sjáum vjer hversu raiklu hin sanna jóla-

gleði fær á orkað, þegar á reynir.

Það er einkum þrennt, sem vjer sjáum koma

fram í dæmi hins heilaga Stefáns: Hugrekld og

djörfung, kœrleikur til Guðs og manna, og afl-

sterk von. Þetta eru ávextir hinnar sönnu jóla-

gleði.   Þannig birtist hún, er mest reynir á.

1. Þegar á reynir skapar hin sanna jólagleði

hugrekki og djörfung.

Hin sanna jólagleði kemur af því, að yjer trú-

um af öllu hjarta á Jesúm Krist, getinn af hei-

lögum anda, fæddan af Maríu me\ju. — Þennan

boðskap meðtökum vjer eins og hann væri beint

talaður til vor. Vjer trúum því, að oss sje frels-

ari fæddur, og að þessi frelsari sje hinn almátt-

ugi og eilifi Guðs sonur, sem gjörðist fátækur

vor vegna, þótt hann ríkur væri, til þess að vjer

skyldum auðgast af hans fátækt. Vjer trúum því,

að aðeins fyrir hann meigum vjer kallast og

vera guðs börn. En af þessari trú sprettur aptur

það, ef hún er sönn og lifandi, að öll ástæða til

ótta og hræðslu hverfur algjörlega. Þess vegna

segir Jesús: »Hjarta yðar skelfist ekki nje hræð-

ist: trúið á Guð og trúið á mig«. Sá sem at öllu

hjarta trúir þessu og tileinkar sjer það, fær við það

hugprýði og djörfung, svo að honum ægir jafn-