Ljós og sannleikur

						6

Ljós og sannleikur

Eg gcf Drottni alla dýrSina fyrir þaS, aí5 hann

reisti mig upp af banabeSinum. Honum sé lof

og dýrS.

BiSjiS fyrir mér, allir þér heilögu, aS eg megi

verSa trúr, þangaS til Jesús kemur í dýrS sinni.

aö taka oss til sín.

Þýtt úr ensku.

Bænheyrsla.

Dæmisaga.

Einu sinni var kona, sem las bænir sinar kvöld

og morgna, og stundum baS hún fyrir trúboSi.

Hún fór ekki út í smáatriSi, því aS þaS var

svo margs konar trúboSsstarfsemi til og margir

trúboSar, og góSur GuS vissi hvar þeir voru.

þó aö hún vissi þaS ekki. Og hann vissi, hvar

þörfin var brýnust og hvers þurfti viS, svo aS

þaS virtist miklu auSveldara og fljótlegra, að

eins aS biSja fyrir öllu trúboSi.

Stundum baS hún líka fyrir trúboSunum, aS

þeir mættu verja á viturlegan hátt öllum þeim

peningum, er þeim voru árlega sendir.

Hún gaf líka til trúboSs. Fjórum eSa fimm

sinnum á ári voru haldnar stórar trúboSssam--

komur í kirkjunni, sem hún var meSlimur í,

þá brást þaS aldrei, aS hún lét sinn pen-

ing á diskinn. ÞaS sýndist svo, sem hún gerSí alt

fyrir trúboSiS, er í hennar valdi stóS.

Eftir eina slíka samkomu, þegar trúboBi nokk-

ur, sem var í heimfararleyfi, hafSi talaS um

starfsemi sína, hvaS hún væri hvetjandi og jafn-

vel skemtileg,og hversu hann hefSi mikinn áhuga

fyrir GuíSs málefni. Þá varS konan þreytuleg á

svip, og sagfSi viS sjálfa sig:

„Hvað er eiginlega merkilegt viS alt þetta?

Þeir fá tækifæri til aS ferSast, en eg er svo leiS

á því aS híma hér á sama staS ár eftir ár! Þeir

hafa góS laun, eins mikil laun og eg til aö lifa

af, og útgjöldin eru þó svo miklu meiri í þessu

landi! Þeir hafa margar vinnukonur, en eg get

varla haldiS eina! Og þeir eru í heitu lofts-

lagi —". ÞaS fór hrollur um hana.

Svo baS hún: „Drottinn, lát þá meta tækifær-

iö réttilega, og lát þú einnig rætast úr fyrir

mér á einhvern hátt. Eg hefi svo mikiS a'S gera

allan daginn, aS  eg get varla  snúiS  mer viS.

GlöS mundi ég skifta kjörum viS þessa trúboSa

hvenær sem væri"!

Þessa sömu nótt dreymdi hana, aS nú ætti

hún aS deyja, og engillinn, sem kom til hennar,

mælti: „Bæn þín er heyrS, og þér er leyft aS

sjá þessa staSi." Og á einu augnabliki var konan

í Kína.

„Hér er fagurt," mælti konan og nam staSar.

Hún var í húsi, þar sem veriS var aS binda um

fætur á barni. BarniS hljóSaSi af sársauka, og

hún greip fyrir eyrun. Nú varS henni litiS fram-

an í barniS, og sá hún þá, aS þetta var hennar

eigiS barn. Hún þreif barnið, hljóp burt meS

þaS og mælti: „Ekki vil eg láta fara svona meS

barniS mitt"!

Alt í einu var hún komin til Afríku, þar sem

menn voru aS kaupa og selja ungar stúlkur.

Og aftur andvarpaBi hún. „Þetta er ekki rett,

þaS vildi^ eg, aS þetta þyrfti ekki aS eiga sér

staS." En sem hún í dauSans angist horfSi framan

í eitt af þessum dökku andlitum, þá sá hún, aS

þetta var hennar eigin systir, og hún hrópaSi:

„Þetta má ekki svo til ganga!"

Á einu augabragSi var hún komin til Indlands.

Fór þar fram brúSkaup, og var þar glaumur

og gleði mikil. „Hér hefi eg þá loksins fundiS

hamingju," hugsaSi hún. Þá sá hún brúSgum-

ann. ÞaS var gamall og illilegur karl — en brúS-

urin var ofurlítil telpa. „Enn þá halda þeir fast

viS sínar gömlu venjur," andvarpaSi hún. „Eg

vildi óska, aS þeir bættu ráS sitt."

Og nú sem litla brúSurin leit angurmæddum

augun til hennar, rak konan upp hátt hljóS.

„Elsku litla dóttir mín! ÞaS skal aldrei verSa!

Nei, aldrei!"

Jafnvel sjálft loftiS virtist þrungiS af pest og

ódaun. Hún sá trúboSann og konu hans vera

aS líkna sjúklingum, og eySa sínum litlu laun-

um, til þess aS lina neySina.

Hún leit aftur í kringum sig, en þá var kona

trúboSans horfin, en hann hélt einn áfram aS

starfa. Hún hrópaSi til engilsins: „Eg þoli ekki

aS sjá meira! Á eg aS geyma minninguna um

þessar hörmungar um alla eilífS, og geta ekki

komiS  í veg fyrir þær?"

„Viltu fara aftur til jarSarinnar og bæta úr

þeim?"

„Já, eg vil fara þangaS aftur!" sagSi hún í

bænarrómi. „Himnaríki meS þessum skilyrSum