Láki

						LÁKI

„Viltu   borða?

Viltu' ekki borða?

Viltu' ekki bita, vina mín góð?

Hérna' er kjöt,

hérna smjör,

hérna brauð,

héi*na mjólk,

mjólk úr henni Skrautu,

Skrautu, sem er kostakýr,     *

og bezta brúðargjöf.

En eg býð þér koss,

brennandi koss,                •

af brennandi vörum,

lítið ljóð,

létta vængi,

vængi, sem þú sér,                   • »

ef þú ieggur augun aftur.    •

Tár?

Láttu tárin hrynja,

— ekki á kjötið,

ékki á smjörið

og fyrir alla guðanna skuld ekki ofan

í mjólkina.

Tár,

tár, sem líða af lindum þeim,

sem líf og dauði signa.

Mensa rotunda.

Dagur dýrðarinnar.

Eg er greindur, þvi að eg er úr Fló-

anum, og eg get orðið hrifinn, því að

eg hefi lesið Kapítólu.

Og mikið skelfing held eg að það

hafi verið heimskur maður, sem sagði,

að Jón Sigurðsson væri að verða að

landplágu. Að minsta kosti var hátíða-

haldið á afmælisdegi hans eitt það dýr-

legásta, sem eg get gert mér í hugar-

lund.

Eg var staddur í Reykjavik þann 17.

og eg gekk niður í bæ, þegar eg var

búinn að éta. Eg fór bara til að horfa

á hátíðina, þvi ekki ætlaði eg að halda

ræðu eða neitt þess háttar.

pegar niður í bæinn kom, sá eg nú

eiginlega ekki annað, en silkikjóla, stíg-

vél og hvit brjóst. — petta fannst mér

nú, manni á kúskinnsskóm, geta verið

alveg nógur afmælisfagnaður út af fyr-

ir sig, að minnsta kosti býst eg ekki

við, að mér verði sýnd s v o mikil

samúð dauðum, að fólk gangi svona

ljómandi vel til fara. Og það vareg svo

hjartanlega sannfærður um, að hér

komu allir saman, einungis í því augna.

miði, að heiðra minningu Jóns Sigurðs.

sonar, — eða var það ekki?

En þáð var nú meira en þetta! pað

var spilað á eitthvað á Austurvelli, eg

sá ekki fyrir mannþrönginni hvað það

var, en mér heyrðist það vera har-

nnonika-

J>að var skemtilegt! Ó, þessir ljúfu,

dillandi tónar, þrungnir töfrum,

þrungnir seiðmagni, þrungnir fegurð

og listnæmi. ]?að þar þá heldur munur

eða munnharpan mín.

Svei mér þá: Eg roðnaði.

Og svo fór alt upp í kirkjugarð. Og

eg líka. Hvílík göfgi, heilög og háfleyg

greip mig, við að sjá upp á seremoni-.

una og heyra ræðuna, sem haldin var

við leiðið hans Jóns sáluga, eg held að

sál mín hefði leyst upp í gufu og stigið

upp í heim andanna, hef ðu ekki dreng-

irnir æpt:„aðgöngumiðar",og cigarettu-

reykurinn   borist   að   vitum   mér,   og