Leiftur

						Inngangur.

Þótt eg hafi tekið að mér ritstjórn á timariti þessu,

dylst mér eigi, hve miklum erfiðleikum það er bundið

að safna þjóðsögnum, og eigi sízt dulrænum nýjum

sógnum, sem verða mun aðalstefna ritsins, og velja svo

úr að viðunandi sé.

Eg hafði allmikið hugsað um að safna einungis nýj-

um dulrænum sögnum, en fara ekkert út á þjóðsagna-

sviðið, og efna til sérstakrar bókar, er efninu væri

fiokkað niður í. FJjótt sá eg þó, að ástæður leyfðu það

eigi, því að stofna til slíkrar bókar kostar að jafnaði

mÖrgum sinnum meira en að þýða eða rita frá sjálfum

sér. Það er margt, sem komið getur til greina. Oft má

viða fara og hlusta á fjölda af sögnum, án þess þó að

finna nema örfáar sagnir, sem vert er að hirða. Stund-

um eru þær í sjálfu sér lítils eða einskis virði, eða þá

að allar heimildir vantar. Verra er þó, að oft gengur

svo með þær sagnir, er æskilegast væri að birta, að

sögumaður veitir enga heimild til þess. Mega þetta telj-

ast jafnmestu erfiðleikarnir, því að oft eru það kynleg-

ustu og kjarnmestu sagnirnar. Sögumaður vill einungis

þylja og þylja til að heyra álit á sögnunum. Þá er það

og margoft að sleppa verður sögunum vegna einhverra

annara, sem eigi næst i til að fá leyfi hjá til birtingar,

eða þá nauðsynlegar heimildir. Einkum ber þetta við

þegar um svipsýnir og ýmsar þær sagnir er að ræða,

sem trú og skáldgáfa þjóðarinnar þyrfti eigi langan

tíma til að gera að kjarngóðum draugasögum. Og svo

kemur loks að því, að þær sagnir, sem ákvarðað er að

taka, heimta oft ferðalög og miklar bréfaskriftir, svo að

þær fáist sem sannastar og með sem beztum heim-

ildum.