Leiftur

						6                                        L E I F T U R

andi frá því að sögur hófust. Biblían og fornsögur

vorar og annara bjóða sanna það bezt. Hve mikið

Forn-Grikkir hafa lagt upp úr draumum sést ljóslega á

því, að enn er við liði draumur Sókratesar, er hann

dreymdi nóttina áður en Platon kom til hans. Sá

draumur er þó ekki ber og hefði gengið athugalaust

fram hjá fjöldanum. Spakari og fegurri líkingadraums

getur þó naumast. Sókrates dreymdi að mjallahvítur

álftarungi kæmi og settist á kné hans. Þegar vængirnir

voru fullþroska, hóf unginn sig i loft upp og sveif á

braut með söng.

Á síðari tímum heíir mikið verið reynt til að berja

draumatrú niður sem aðra markleysu. En það er fá-

sinna að segja að allir draumar séu endurkallaðar

endurminningar. Þeir, sem halda því fram, sýna að þeir

þekkja eigi til draumspeki, hvorki frá sjálfum sér né

öðrum. Að sönnu er mestur hluti af draumum mark-

leysa og endurminningarugl. En eigi er svo fáttafþeim,

sem ganga alveg eftir, og sem eigi verður séð að standi

í sambandi við það, sem liðið er. Mótlætið er, hve

sjaldgæft það er að draumar séu þegar skrifaðir upp

og vottfestir. Og þó að jafnaði sé heppilegast að taka

lítið mark a draumum, geta þeir engu að síður haft

mikið gildi fyrir sálarfræðina og dulspekina.

Nú virðist þó draumatrúin aftur vera farin að styrkj-

ast. Er það fyrir skynsamlegar athuganir og órækt gildi

sumra drauma. Engum sögnum er heldur jafnauðvelt

að safna sem draumsögnum;   svo mikið er til af þeim.

Það má telja einkennilegt, hve lítið er til á prenti af

dulrænum kynjaheyrnum, ekki fátíðari en þær þó eru.

Menn bafa reynt að álíta þær allar sem misheyrnir, er

sjálfsagt væri að visa á bug sem annari markleysu. Á

síðustu árum eru þó að verða nokkrar breytingar á

þessu. Margir sjá nú orðið að engu ómerkari eru dul-

heyrnir en svipsjónir. Auk þess eru þær miklu algeng-

ari, og oftar ber það við að samtímis hafi fieiri en

einn   dulheyrnir  en svipsjónir eða aðrar dulsýnir.   Mér