L E I F T U R 7 væri því kært að fá sagnir um óskiljanlegar heyrnir, en þó einkum þær, sem fleiri en einn heyra samtimis. Einnig er það sérkennilegt, hve lítið hefir geymst af Ijóssögnum, eigi ótíðari en þau fyrirbrigði þó eru, og það í margvíslegum myndum. Menn sjá t. d. mannlaus hús eða herbergi allýst um svartanætur, þótt ekkert vanalegt ljós geti þar verið né endurskin frá ljósum annarsstaðar frá. Má í sambandi við þetta geta vitrunar Karls 11. Sviakonungs. Pá eru og sagnir um að ljós hafi sézt loga yfir líkum, þótt engin hafi þau fyrir verið. Einnig má benda til sagna um eldglæringar og eld- hnetti, er menn hafa þótzt sjá þjóta yfir með yfir- borði jarðar eða velta þar áfram. Alkunnar eru og sagnir um það, að i náttmyrkrum og hríðum hafi menn, er voru hikandi um stefnuna, séð Ijós, er þeir stefndu á, og fóru fyrir það út af réttri leið. Og hve margir kunna að hafa farist fyrir þau atvik, er enginn kominn til að segja. Geta mætti þess til að orðið: »villiljós« eigi rót sína að rekja til slíkra kynjaljósa. En engu færri eru þær sagnirnar, er greina frá því, að þessi kynjaljós hafi orðið til liðs og bjargar. Mjög kært væri mér því að fá glöggar sagnir um yfirnáttúrlegar ljóss\mir. Að sönnu er ekkert yfirnáttúrlegt lengur en meðan það verður eigi rétt skilið. Mér er kunnugt um það, að eigi er svo litið til af sögnum um svipsjónir eftir skepnur, þótt sára fáar af þeim hafi verið færðar í letur. Er það þó illa farið. Alt sem getur stutt að þvi að glæða þá trú eða skoðun manna, að skepnurnar hafi ódauðlega sál, myndi stuðla til betri meðferðar og samúðar gagnvart þeim. Væri mér því hin mesta ánægja að fá góðar sagnir dulrænar um skepnur. Eg vil minnast á eina tegund dulrænna fyrirbrigða, er nefna mætti sjónhvarf. Það er þegar mönnum virð- ast menn, skepnur eða hlutir, sem þeir horfa á, hverfa þeim sjónum, þótt ekkert beri á milli, er á geti skygt. Enn fremur, þegar menn verða þess alls eigi varir, sem
Beinir tenglar