Leiftur

						L E 1 F T U R                                             9

með stafsetning og stílfærslu. Mega menn vera þess full-

vissir, að þótt orðum og niðurröðun verði lítið eitt

vikið við, þá verður þess vandlega gætt, að efni breytist

að engu. En aðallega ber að leggja áherzlu á það, að

rétt og nákvæmt sé frá öllu sagt. Verði menn við þess-

um tilmælum, treysti eg þvi, að ritið verði nú og siðar

vinsælt og reynist þarft.

Þá munu og við og við koma í ritinu nýjar, merkar

og vottfestar erlendar sagnir um dulræn efni, og fræð-

andi ritgerðir um þau.

Eg leyfi mér að vara menn við því að fara illa með

heftin. Flestir munu á sinum tima vilja binda þau

saman. Upplagið verður eigi stórt. Fljótt geta því ein-

stök hefti orðið ófáanleg.

Það hlýtur að fara eftir atvikum, hve ört heftin koma

út. Sagnirnar liggja alls ekki á hraðbergi.

DauÖinu er eJklii enclúririii.

»The Christian Commonwealth« (Kristið þjóðfélag)

heitir eitt af merkustu vikublöðum Englendinga. Það

er aðalmálgagn »n5'ju guðfræðinnar« á Englandi. Að

blaðinu standa ýmsir af helztu mönnum þjóðarinnar,

þar á meðal margir frægir kennimenn. Þar hefir, eink-

um síðan er ófriðurinn mikli hófst, allmikið verið rætt

um áframhald lífsins eftir dauðann. Meðal þeirra greina

blaðsins, sem um það mál fjalla, er sú, er hér fer á

eftir. Hún er, eins og hún ber með sér, rituð af fyrv.

hjúkrunarkonu. Blaðið lætur ekki nafns hennar getið.

Greinin kom í blaðinu á áliðnu siðasta sumri.

Dauðinn er ekki endirinn. Eg veit að hann er það

ekki.   Eg   ætla   að   segja ykkur frá þvi,   hvers vegna eg