Leiftur

						10                                           L E I F T U R

er þess algerlega fullvís, að hann er það ekki. Ef til

vill getur það orðið til þess, að hvetja aðra, sem orðið

hafa fyrir samskonar reynslu og eg, til þess að segja

frá henni. Og ef til vill verður þa spurningunni: »Er

dauðinn endirinn?« svarað á þá leið, að orðið geti til

þess að hughreysta margan manninn, sem nú á um

sárt að binda og nú leitar árangurslaust að svari.

Eg hefi verið hjúkrunarkona í mörg ár, og meðan eg

gegndi því starfi, var eg viðstödd andlát fjölda manna.

Margir þessara manna, sem eg sá deyja, urðu varir við

— rétt áður en þeir hættu að draga andann — eða

virtust verða varir við einhvern, sem ósýnilegur var

vinum þeirra og ættingjum, er safnast höfðu saman

við dánarbeðinn.

Eg hefi séð konu, sem legið hafði í meðvitundar-

leysis-móki margar klukkustundir, opna alt í einu

augun, horfa framundan sér með gleðibragði, en jafn-

framt undrunarsvip, og rétta út hendurnar, eins og til

þess að grípa hendur, sem réttar væru að henni — og

síðan andvarpaði hún, eins og henni létti mikið, og

andaðist.

Eg hefi séð mann, sem var að berjast við dauðann,

yfirkominn af angist, verða alt í einu rólegan og ein-

blína á eitthvað, sem konunni hans virtist vera loftið

eitt, en svipur hans bar vott um að hann sæi, sér til

óumræðilegs fagnaðar, einhvern, sem hann hefði áður

þekt; síðan nefndi hann nafn, eins og hann væri að

heilsa manni, sem honum þælti vænt um að sjá og

gaf upp andann. Eg hefi séð marga slíka atburði.

Þetta, sem deyjandi menn sjá svo oft — og þykir

svo vænt um að sjá — rétt áður en dauðann ber að,

er ekki, eins og margir halda, einungis orðið til í þeirra

ruglaða heila, heldur eru það þjónustubundnir andar,

sem komnir eru frá andlegum heimi til þess að heilsa

þeim, sem eru að fara um dauðans hlið inn a nýtt til-

verustig. Þetta veit eg vegna þess, að i þau skifti sem

þetta   kom   fyrir,  sá  eg líka það,   sem deyjandi menn-