Leiftur

						LEIFTUR                                       11

irnir sáu, eins og eg sá líka ummyndunina, sem á eftir

fór. Því að eg hefi, án þess að eg geti þakkað það

sjálfri mév að neinu leyti, hlotið í ríkum mæli þá náð-

argjöi', sem alment er kölluð skygni.

Eg ætla nú að segja i'rá einum af mörgum slíkum

atburðum, sem fyrir mig hafa borið. Hann gerðist í

sjúkrahúsi. Seytján ára gömul stúlka — góð, elskuleg

og trúhneigð stúlka — var að deyja úr tæringu. Rétt

áður en hún skildi við, birtust alt í einu tvær andlegar

verur. Eg kalla þær engla; þeir stóðu rétt við höfða-

lagið, sitt hvoru megin við rúmið. Eg sá þá jafn-greini-

lega eins og fólkið, sem í herberginu var. Rétt áður en

þeir birtust, hrópaði deyjandi stúlkan: »Það er orðið

dimt, eg sé ekkertcr. I sama bili sá hún þá og yndislegt

bros lýsti upp andlit hennar. Hún rétti út hendurnar.

— »Þið eruð komnir til þess að taka mig burtu«, hróp-

aði hún, full af fögnuði. »Mér þykir vænt um það, því

að eg er svo undur þreytt«.

Þegar hún hélt höndunum út, réttu báðir englarnir

út aðra hönd sína, og tók annar þeirra í hægri hönd

stúlkunnar en hinn í þá vinstri. Andlit þeirra ljómuðu

af sólskinsbrosi, jafnvel enn fegurra en stúlkunnar, sem

átti nú nærri því tafarlaust að fá þá hvíld, sem hún

þráði.

Hún sagði ekki meira, en höndunum hélt hún út-

réttum, á að gizka i eina mínútu, og englarnir héldu í

þær, og hún einblíndi á þá með fagnaðarljóma í aug-

um og bros á vörum.

Faðir, móðir og bróðir hennar, sem höfðu verið

kölluð til þess að vera viðstödd andlát hennar, grétu

beisklega, af þvi að þau vissu að hún var að skilja við

þau. Eg bað þess í bjarta mínu, að þau mættu sjá það,

sem eg sá; en þau gátu ekki séð það.

Englarnir sleptu tökunum á höndum stúlkunnar, og

féllu þær þá þegar ofan á rúmið. Hún andvarpaði eins

og maður, sem gefur sig á vald svefninum, sem hann

þarfnast mikillega,  og á næsta augnabliki var hún það,