Leiftur

						12                                       LEIFTUR

sem heimurinn kallar dáin. En brosið yndislega, sem

komið hafði á andlit henni, þegar hún kannaðist við

englana, var enn á ásjónu hennar.

Englarnir voru kyrrir við rúmið þessa litlu stund,

sem leið, þangað til andinn hafði tekið á sig mynd

uppi yfir dánum líkamanum. Því næst risu þeir upp

og stóðu nokkur augnablik grafkyrrir, sínu megin hvor

við hana, sem nú var orðin eins og þeir. Og eg sá þrjá

engla fara burtu úr herberginu, þar sem stundarkorni

áður höfðu að eins verið tveir.

Mér hefir verið sýnt það, að dauðinn, sem margir

telja svo hræðilegan og ógurlegan og hulinn þeim

leyndardómi, sem engin lausn fáist á, er dýrlegasta

sönnunin fyrir hinni takmarkalausu ást vors himneska

föður.

Eg hefi séð margar tegundir engil-þjónustunnar. Og

það gleður mig að frásögur um það, að englar hafi

birzt á vigvöllunum, hafa komið mörgum til þess að

ætla, að eigi sé óhugsandi að menn geti hlotið hjálp og

aðstoð frá þeim á hræðilegum hættu og neyðartímum.

Þjónusta þeirra er raunveruleg hjálp. Margar þúsundir

þeirra, sem nú eru harmi lostnir og syrgja dána vini

sína, mundu hljóta huggun og leiðsögn, ef þeir hefðu

vit á því, hvernig þeir ættu að afla sér hennar.

Ljóssýnir.

Frá   Pnröuströndum.

»Isafold« XLII. árg., 33. tölubl., 2. bls. Sögn Vigfúsar I.

presls Sigurðssonar.

Haustið 1912 vígðist eg til Desjarmýrarprestakalls í

Norðurmúlasýslu og fór þegar austur til Borgarfjarðar

að aflokinni vigslunni. Leigði þá um veturinn á Bakka-