Leiftur

						LEIFTUR                                       13

gerði í húsi því, er Oddi nefnist, eign Þorsteins M.

kennara Jónssonar. Seint um haustið réðst unglings-

maður, Þórarinn Páll að nafni, sonur Sveins bónda

Pálssonar á Dallandi i Húsavik, í unglingaskólann á

Bakkagerði. Hann var mesti efnismaður, hneigður til

skáldskapar, óvenju hraustbygður og karlmenni mikið.

Góður drengur var hann, vel þenkjandi og brennandi

af framfaralöngun, vandaður og vinsæll af öllum þeim,

er honum kyntust. Hann hafði fæði í húsi Þorsteins

kennara og las þar öllum stundum, sem hann var ekki

í skólanum, en svaf í húsi því, er Bjarg nefndist, eign

Hannesar Sigurðssonar hreppstjóra, sem var hið næsta

þeim megin götunnar, svo sem rúma 30 melra frá húsi

Þorsteins kennara.

Sunnudaginn 9. febrúar gekk Þórarinn þessi inn i

Goodtemplararegluna á Bakkagerði, að líkindum mest

i'yrir áhrif Þorsteins kennara, sem er öflugur styrktar-

maður bindindismálsins. Var hann þó í nokkrum efa

um það áður, hvort hann ætti að ganga í stúku; áleit

þess ekki þörf, þar sem hann aldrei hafði bragðað á-

fengi, en þótti þó hinsvegar rétt af sér að styrkja góðan

félagsskap.

Að kveldi þess sama dags, um kl. 10, fór hann eins

og hann var vanur einsamall til hvílu sinnar út í

Hannesarbús. Var þá veður gott, en dimt af nóttu, þvi

tungls naut ekki. Sagði hann þá, er hann kom í Hann-

esarhús, að þegar hann hefði komið ofan á brautina

niður af Þorsteinshúsi, hafi hann séð undurskært Ijós

fyrir augum sér í nokkur augnablik. Þótti honum það

ólíkt öllum þeim ljósum, er hann hingað til hafði séð,

og taldi það víst, að það hefði eigi getað komið frá

neinum næstu húsum og væri hvorki skrugguljós né

hræfareldur eða neitt annað ljós, er hann gæti skilið af

hverju kæmi. — Daginn eftir sagði hann mér frá inn-

töku sinni í Begluna og mintist þá jafnframt á ljóssýn

þessa, sem hann kvaðst ekkert skilja í. Bæddum við

um   það   lítið   eitt   einslega og heyrðist mér þá helzt á