14 L E I F T U R honum, sem hann áliti það yfirnáttúrlegan fyrirburð, er mundi boða sér eitthvað. Var hann þó að allra dómi, er til hans þektu, alveg laus við það, er hjátrú kallast, og alls eigi myrkfælinn. Sunnudaginn 16. febrúar var svo aftur haldinn fundur í stúkunni. Hélt Þórarinn þá fyrstu tölu sína, lýsti ljós- sýn sinni inntökukveldið og kvaðst nú skilja þýðingu hennar. Taldi hana fagran fyrirboða þess, að hann væri nú kominn í góðan félagsskap og lýsti því yfir í áheyrn fundarmanna, að hann einsetti sér að vinna Good- templarareglunni alt það gagn, sem hann framast megnaði. Á fundi þessum gaf hann félaginu peningagjöf, eigi all-litla, og á næstu fundum a eftir ílutti hann tölur, laglegar af viðvaningi, og sýndi með þvi að honum var alvara með að verða nýtur starfsmaður félagsins, ef honum hefði orðið lengra aldurs auðið. En það sann- aðist hér, sem fyr, »að eigi er líf lengra en léð er«. Að kveldi þess 3. marz, kl. á 11. tímanum, gekk Þórarinn Sveinsson hraustur og kátur út úr Þorsteins- húsinu og ætlaði enn sem fyr til hvílu sinnar í Hann- esarhúsið, en hann kom eigi þangað um kveldið. Var því enginn gaumur gefinn þaðan, því hann hafði stund- um komið seint í háttinn og eigi allsjaldan sofið í Þor- steinshúsinu, er vont var veður. En kl. á 12. tímanum þessa sömu nótt, sá gömul ekkja á Bakkagerði, Anna Hallgrímsdóttir fra Njarðvík, einkennilegan ljósglampa leggja inn i herbergi sitt, þar sem hún lá glaðvakandi í rúminu. Leit hún þá út og virtist henni það stafa frá ljóshnetti skærum á götunni niður af Þorsteinshúsi. Voru þá allir aðrir í fasta svefni í þorpinu. Anna var þá stödd í húsi því, er nefnist Svalbarð, utarlega í þorpinu og gat þvi tæplega séð Ijós á götunni nema það bæri hátt yfir jörðu. Er hún kona guðhrædd og greind og talin sérlega vönduð og sann- orð. Sagði hún strax um morguninn frá því er fyrir hana hafði borið um nóltina. Önnur kona greind og trúverðug í þorpinu, Jónína Hjörleifsdóttir að nafni,
Beinir tenglar